Osaczona

Moje doświadczenie z książką Osaczona niestety nie należało do udanych. Już od początku czułam, że to historia zupełnie nie w moim stylu. Choć pojawia się w niej tajemnica i potencjał na wciągającą fabułę, kompletnie nie potrafiłam się w nią zaangażować ani emocjonalnie, ani z ciekawości.
Próbowałam się przemóc i dać tej książce szansę – w końcu twórczość Tess Gerritsen jest dość popularna i ceniona przez wielu czytelników. Dotarłam nawet do około trzech czwartych książki, jednak w pewnym momencie zorientowałam się, że zakończenie w ogóle mnie nie interesuje. Zabrakło napięcia, które zmusza do przewracania kolejnych stron, a sama historia nie wzbudziła we mnie potrzeby poznania finału.
Ostatecznie odpuściłam i nie dokończyłam lektury, co zdarza mi się naprawdę rzadko. Co więcej, pisząc tę recenzję około dwa tygodnie po przerwaniu czytania, zauważam, że fabuła praktycznie całkowicie wyleciała mi z głowy. To chyba najlepiej pokazuje, jak niewielkie wrażenie zrobiła na mnie ta książka.
Niestety, „Osaczona” nie jest pozycją, do której chciałabym wrócić ani którą mogłabym polecić z czystym sumieniem – przynajmniej osobom o podobnych gustach czytelniczych do mojego.