Opowieść o Gerharcie Hauptmanie

Książka "Wiesenstein" autorstwa Hansa Pleschinskiego przenosi nas w ostatnie miesiące życia Gerharta Hauptmanna, znanego niemieckiego dramaturga i powieściopisarza, który w 1912 roku został uhonorowany Nagrodą Nobla. Akcja rozpoczyna się w Dreźnie tuż po niszczycielskim bombardowaniu miasta przez aliantów w lutym 1945 roku. Hauptmann wraz z żoną Margarete wraca na swoją posiadłość w Jagniątkowie na Dolnym Śląsku po pobycie w sanatorium. Podróżują przez krainy zniszczone wojennymi pożarami, a na zachód zmierzają tłumy głodnych i obdartych uciekinierów, uciekających przed zbliżającą się Armią Czerwoną. Zaniepokojeni i pełni niepokoju, ale jednocześnie ufni we wciąż przysługujące im przywileje, Hauptmannowie wracają do swojej willi Wiesenstein w towarzystwie sekretarki oraz masażysty należącego do Wehrmachtu. Pytanie, czy Łąkowy Kamień zapewni im schronienie podczas zawieruchy wojennej, pozostaje otwarte. Czy to miejsce będzie jeszcze ostoją spokoju, gdzie Hauptmann będzie mógł dalej tworzyć? Hans Pleschinski opisuje, że publikacja tej powieści w Polsce była dla niego ogromnym zaszczytem. Książka ma na celu przybliżenie polskim czytelnikom życia i twórczości Hauptmanna, a także dramatycznych wydarzeń otaczających jego ostatnie dni w karkonoskiej willi między wiosną 1945 a jego śmiercią w 1946 roku. Wkraczając w świat Gerharta Hauptmanna, poznajemy jednego z najwybitniejszych pisarzy swojej epoki, który odmienił oblicze europejskiego teatru, kierując się głęboko humanistycznymi wartościami, zwłaszcza wsłuchując się w głos cierpiących i potrzebujących. Pomimo tych wartości, jak zauważa Pleschinski, nie można pominąć kontrowersyjnych momentów z życia Hauptmanna, takich jak jego nacjonalistyczne zapatrywania w 1914 roku czy decyzja o pozostaniu w nazistowskich Niemczech po dojściu Hitlera do władzy. Te sprzeczne postawy rzucały różne światło na jego osobę: od bohatera narodowego po cel ataków ze strony takich postaci jak Joseph Goebbels, który nie mógł znieść jego niezależności. Powieść stara się także ukazać dramatyczne przeżycia zarówno niemieckiej ludności cywilnej, jak i Polaków, którzy po latach prześladowań musieli opuszczać swoje domy na wschodzie. W jednej z ważnych scen symbolika zawartej wspólnej przyszłości Europy jest przedstawiona przez zabawę dwóch chłopców – Niemca i Polaka. Przesłaniem książki jest duże pragnienie pokoju i zjednoczenia, co w ostatnich rozdziałach objawia się marzeniami bohaterów o wspólnej Europie budowanej na zasadach spokoju i harmonii.