Opatrzność Boża. Wspomnienia majora Józefa Witolda Nagrodzkiego

Autor książki "Opatrzność Boża", urodzony w 1940 roku, składa hołd swojej matce, którą stracił w młodym wieku. Jego matka była nieprawdopodobnie pracowitą i oddaną rodzinie kobietą, stanowiącą ważny filar w obliczu mało zaradnego ojca. Zmarła tragicznie podczas porodu szóstego dziecka, pozostawiając pięcioro sierot. Śmierć matki była ogromnym ciosem dla rodziny, która musiała się zmierzyć z trudnościami dnia codziennego.Po tym wydarzeniu ojciec autora sprowadził do domu nową żonę, która przyprowadziła swoje dzieci. Autor i jego młodszy brat spali na podłodze w ciasnej kuchni, co na zawsze naznaczyło jego życie. Pewnego dnia, wracając z kina, zauważył ogłoszenie o naborze do wojska. Mając 17 lat, zgłosił się jako ochotnik i trafił do szkoły lotniczej, gdzie zdobył zawód mechanika samolotowego. Po ukończeniu szkolenia rozpoczął służbę w jednostce lotniczej w Radomiu.Wyróżniał się jako żołnierz i szybko awansował na stanowisko żołnierza zawodowego. Mieszkał u swojej ciotki, siostry matki, ale postanowił się usamodzielnić i przeniósł się do Darłówka, by służyć w Lotnictwie Marynarki Wojennej jako starszy mechanik śmigłowca. Równocześnie dążył do podniesienia swoich kwalifikacji, ukończył szkołę średnią i zdał maturę. Następnie został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Oleśnicy i z wyróżnieniem zdobył tytuł technika samolotów odrzutowych.W tym czasie, będąc już żonaty i ojcem trójki dzieci, napotkał problemy małżeńskie. Podczas stanu wojennego, z powodu niestawienia się do służby, został skazany i zmuszony do odejścia z wojska. Rozpoczął działalność gospodarczą w Skaryszewie i aktywnie angażował się w życie lokalne, obejmując stanowisko burmistrza. Niestety, ciężka choroba i rozwód z żoną, która zabrała część majątku, zmusiły go do zmiany życia. Przeniósł się do skromnego mieszkania w Radomiu.Podczas pobytu nad morzem odnalazł swoją pierwszą miłość, która, choć nigdy nie została jego żoną, była dla niego niezwykle ważna. Pomimo licznych przeciwności losu i osobistych tragedii, autor zawsze odnajdywał siłę, by iść naprzód. Każdy sukces przypisywał Opatrzności Bożej oraz duchowej obecności swojej ukochanej matki, której pamięci poświęcił książkę.