Odkryj mnie. Dotknij Mnie. Tom 2

Ten tom to cudo.

W tej części działo się bardzo dużo. Jednak mimo że książka ma dość standardową ilość stron, nie czułam, jakby ta fabuła leciała za szybko. Zarówno fabuła jak i styl pisania sprawiały, że nie mogłam się oderwać od czytania i już w chwili zakończenia mam ochotę czytać dalej.

Przemiana Juliette z każdą chwilą staje się coraz bardziej widoczna i jeszcze bardziej zachwycająca. To jak ja kibicuję tej postaci jest dla mnie czymś niepojętnym.

Adam… jak to Adam. Był denerwujący i tylko czekałam aż ilość scen z nim się zmniejszy. Adam daje mi vibe toksycznego chłopaka. Cały czas chce aby Juliette się nie zmieniała/zmieniała jedynie dopasowując się do jego wyobrażenia na jej temat.

Warner za to pokazał się z nieco bardziej ludzkiej strony. Jest to jednocześnie bardzo bolesne, ale i ciekawe.

Nowelka przełam mnie:

Tym razem mamy perspektywę bohatera, którego lubię zdecydowanie najmniej. Jednak muszę przyznać, że jestem dość pozytywnie zaskoczona tym, jak ona wyglądała.

Zacznę jednak od czegoś, co bardzo mi się nie spodobało. Przez pierwsze 6 rozdziałów było dokładnie to co przez 6 ostatnich rozdziałów Obserwuj mnie, tylko tutaj z perspektywy Adama, która w tym przypadku niewiele wnosiła. W tych rozdziałach Juliette i Adam brali udział w tych samych wydarzeniach, rozmawiali ze sobą i to zostało wszystko przepisane, ale z nieco innymi przemyśleniami.

Natomiast bardziej się zaskoczyłam pozostałymi 10 rozdziałami. Perspektywa Adama była dość ciekawa, ale myślę, że to też w sporej mierze dlatego, że w tym czasie myślał o swoim bracie Jamesie, a nie o Juliette. Zobaczenie tego przywiązania i miłości było dobrym zamiennikiem w porównaniu z wątpliwościami Juliette, które obserwowaliśmy przez cały poprzedni tom.

Nowelka była nawet przyjemna, jednak ja wyrzuciłabym z niej te rozdziały, które były już wcześniej i wtedy byłoby idealnie.