O gramatologii

"Języki stworzone zostały po to, by mogły być mówione, a pismo je jedynie uzupełnia. Pismo to jedynie odwzorowanie mowy; zastanawia, że więcej uwagi poświęca się odwzorowaniu niż samemu przedmiotowi" - te słowa Jean-Jacques Rousseau stanowią punkt wyjścia do rozważań w tej książce. Praca dotyczy paradoksów związanych z pismem, proponując nowe, radykalne spojrzenie na jego rolę i istotę. Przekracza ona tradycyjne poglądy na sens i znaczenie, kwestionując logikę, która stara się wyznaczyć konkretne relacje między mową a pismem. Ta logika opiera się zazwyczaj na oczywistości wspólnego sensu, w miarę konstruując opozycje takie jak obraz i przedmiot, wnętrze i zewnętrze, istota i pozór.Jacques Derrida, analizując, jak nasza kultura pojmuje znak pisany, ujawnia zarazem jego najbardziej współczesne i ukryte efekty. Możliwość ta wynika z przedefiniowania podstawowych pojęć, ponieważ na pytanie: "czym jest pismo?" nie można odpowiedzieć, opierając się jedynie na fenomenologicznym, bezpośrednim doświadczeniu. Zachodnia interpretacja pisma wpływa na wszelkie aspekty doświadczenia, praktyki i wiedzy, a nawet sama forma pytania "czym jest?" jest pod jej kontrolą. Historia tej interpretacji nie jest prostą kroniką uprzedzeń ani błędów, lecz przedstawia skończoną, choć konieczną, strukturę. To struktura różnicości (différance), która zostaje tu głęboko zbadana, ukazując dynamiczny i zmienny charakter relacji między mową a pismem.