Notatki szeregowego radiotelegrafisty. Front. Niewola. Powrót

Dymitr Łomonosow przyszedł na świat w Krasnojarsku w 1924 roku, a zmarł w Moskwie 15 marca 2015 roku. Na późnym etapie swojego życia stał się w Rosji symbolem najstarszego blogera, znanym z krytycznego spojrzenia na politykę krajową. Swoją autobiograficzną książkę opublikował początkowo w Internecie, zanim ukazała się w formie drukowanej. Opisuje w niej swoje dzieciństwo i młodość, naznaczone jako dziecko uznawane za wroga narodu, lecz głównym wątkiem pozostaje Druga Wojna Światowa. W 1943 roku został wcielony do Armii Czerwonej, gdzie przeszedł szkolenie jako kawalerzysta i radiotelegrafista. Jesienią skierowano go na front jako radiotelegrafistę w szwadronie łączności 4 Dywizji Kawaleryjskiej, a następnie jako telefonistę w plutonie łączności 11 Pułku Kawaleryjskiego. Brał udział w intensywnych walkach na Polesiu, a na początku 1944 roku został ranny i wzięty do niewoli pod wsią Chatka, w rejonie Czarnobyla, przez żołnierzy armii Własowa. Przebywał w trzech obozach jenieckich w Polsce: w Chełmie, pod Olsztynkiem oraz w Toruniu. Na początku 1945 roku podczas marszu śmierci został przetransportowany na zachód, a w ciężkim stanie trafił do obozu jenieckiego w Standbostel niedaleko Hamburga. Po powrocie przez obóz filtracyjny NKWD w Toruniu został skierowany do pracy w batalionie budowlanym, gdzie spędził kilka lat. Pełne prawa obywatelskie, z których został wcześniej pozbawiony jako jeniec wojenny, odzyskał dopiero w 1995 roku.