Nie ma czasu. Myśli o tym,co ważne

Ursula K. Le Guin, laureatka Nagrody HUGO w 2017 roku, eksploruje temat starości z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru i przenikliwością. W swojej refleksji o starzeniu pyta, jak absurdalne jest zaprzeczenie własnemu wiekowi, przywołując obraz dziewięćdziesięciolatki, która uważa się za czterdzieści pięć – skazuje się tym samym na nie lada problemy przy codziennych czynnościach.

Autorka daje także wgląd w swoje rozważania na temat fantastyki, opowiadając się za eskapizmem jako drogą do wolności, a jednocześnie zastanawia się, dlaczego jest on często krytykowany. Le Guin z ironią opisuje nawet tak prozaiczne czynności jak jedzenie jajka na twardo, porównując to do aktu odwagi czy nieomal przestępstwa.

Przez dekady Le Guin zapraszała czytelników do swoich fantastycznych światów, a teraz koncentruje się na starości jako ostatniej granicy do odkrycia. "Nie ma czasu" to kompilacja jej wpisów blogowych, w których pisarka dzieli się refleksjami na temat świata, istotnych dla niej spraw, radości i zadziwienia życiem. Le Guin porusza szeroki wachlarz tematów, od codziennych obowiązków po literackie analizy, podkreślając jak bogaci jesteśmy w doświadczenia i wiedzę, które wciąż możemy zdobywać.

Autorka opisuje swoje życie jako pełne nieustannych zajęć – od korespondencji mailowej po spotkania z bliskimi, od czytania i pisania do wykonywania ćwiczeń fizycznych, wszystko to bez wolnego czasu do zmarnowania. Podczas gdy fizycznie czuje się wolna, jej czas jest całkowicie wypełniony aktywnością. Zbliżając się do swoich 81. urodzin, Le Guin akceptuje tę pełnię życia, nie pozostawiając miejsca na nudę czy bezczynność.