Nałkowska i jej mężczyźni

Zofia Nałkowska jawi się jako niezwykła postać w literaturze polskiej, nie tylko ze względu na to, że jej twórczość przenikała przez trzy różne epoki: modernizm, dwudziestolecie międzywojenne oraz czasy PRL-u. Była pionierką w walce o prawa kobiet w Polsce, dążąc do ich równości w sferach zawodowych, praw politycznych oraz społecznych zawiłościach dotyczących wyzwolenia kobiecej seksualności.

Nałkowska, zdeklarowana feministka, nie przejmowała się oburzeniem, które wywołała podczas Zjazdu Kobiet w 1907 roku, kiedy otwarcie opowiedziała się za emancypacją erotyczną kobiet. Sama żyła zgodnie z głoszonymi ideami, podkreślając znaczenie miłości i przyjemności seksualnej. Doświadczenia dwóch nieudanych małżeństw skłoniły ją do poszukiwań w licznych romansach, które towarzyszyły jej przez całe życie.

Jak naprawdę można ją określić? Czy była jedynie wybitną pisarką, pragnącą męskiego uwielbienia? Czesław Miłosz opisywał jej "komiczną samiczość", wskazując na jej niezaspokojone pragnienie męskiej uwagi i komplementów, przy jednoczesnym posiadaniu bogatej historii związków. Czy u schyłku życia stała się obiektem żartów? W swoim opracowaniu Iwona Kienzler analizuje prywatne życie Nałkowskiej, ze szczególnym uwzględnieniem jej złożonych relacji z mężczyznami.