Mózg

Zacznę od tego, że książka Robina Cooka o tytule “Mózg” jest dość specyficzna. Z jakiegoś powodu miałam wyobrażenie, że historia będzie o wiele bardziej tandetna niż się okazała, co mogło wpłynąć na moją opinię w pozytywny sposób. Byłam mile zaskoczona, że nie jest to jakaś głupota, przy której traciłabym czas. Co nie oznacza, że jest to książka idealna.

Akcja “Mózgu” rozgrywa się w ciągu trzech dni z życia doktora Martina Philipsa, neuroradiologa, który prowadzi dość satysfakcjonującą karierę i obecnie współpracuje z informatykiem przy badaniach, które mogą zrewolucjonizować tę dziedzinę. Podczas testowania urządzenia, które otrzymał, zaczyna znajdować osobliwe anomalie na zdjęciach rentgenowskich głowy kilku pacjentów. Coś jest nie tak - ludzie wykazują niewyjaśnione objawy, a następnie znikają. To zastanawia Philipsa i postanawia dokładniej zbadać tą sprawę, jednak wkrótce znajduje się w niebezpieczeństwie, próbując dotrzeć do sedna tych tajemnic. 

Choć to dość typowy thriller z medycznym wątkiem w tle, to przyznaję - czytało się to zaskakująco dobrze. Przez niektóre fragmenty czułam się jakbym była na krawędzi swojego fotela. Robin Cook doskonale buduje napięcie i poczucie tajemnicy, a jeśli coś ma być w jego książce niebezpieczne to jest przerażająco niebezpieczne. Powieść była wciągająca i łatwo się ją czytało (pomimo pojawiającymi się słowami z medycznego żargonu), więc przeczytałam ją w kilka dni. Kiedy pojawiały się kolejne zwroty akcji, moje zainteresowanie rosło i rosło. Przyznam - nie spodziewałam się takiego zakończenia.

Tak jak wspomniałam wcześniej, jest jednak kilka kwestii, wad, które nie pozwalają mi wystawić powieści najwyższej oceny. Po pierwsze, Cook pada ofiarą grzechu charakterystycznego dla wielu początkujących pisarzy - w pewnym momencie olewa rozwój swoich bohaterów na rzecz akcji. Nie byli oni dość dobrze zarysowani, żebym stwierdziła z całą pewnością, że ich polubiłam, czy nawet się z nimi w jakiś sposób utożsamiałam. Były to bardzo kartonowe postacie - płaskie i bez wyrazu.

Po drugie, narracja przełącza się pomiędzy bohaterami non-stop.. Większość powieści przeżywamy z perspektywy głównego bohatera, doktora Martina Philipsa, ale co jakiś czas dostajemy rozdział lub część rozdziału widzianego oczami kogoś innego. To nie jest to, co uważam za problematyczne. To, co uważam za problematyczne, to jak często się to dzieje i jak niejednokrotnie nie ma to absolutnego sensu. To było coś co kilka razy mnie skutecznie odrzuciło od czytania (ale wracałam, żeby wiedzieć, jak potoczy dalej się fabuła).

Po trzecie, kobiece bohaterki - one właściwie w tej książce nie istnieją (albo są bardzo błahymi istotami)! Czy mam coś więcej dodawać?

Podsumowując, był to ciekawy staroszkolny thriller medyczny, z którym mam nieco problemów. Być może, gdybym czytała go 20-30 lat temu, to byłabym ogromnie zachwycona. Na ten moment jest to “tylko” dobra lektura, którą z pewnością mogę polecić fanom tego gatunku - ale to i takim, którzy nie będą mieli nic przeciwko pewnym archaizmom, które się w niej pojawiają.

Powieść Robina Cooka “Mózg” okazała się być niezwykle przyjemna w odbiorze i zadająca ciekawe, poruszające do refleksji pytania. Technologia, choć może jest tu przedstawiona w sposób dość przebrzmiały (jest to książka, która ma już 40 lat), ale przekaz, jaki daje w niej autor nadal wydaje się być realny i aktualny. To też po prostu dobrze napisany thriller z zacięciem medycznym.

Postacie w “Mózgu” były naprawdę dobrze bardzo dobrze napisane. Mannerhiem dodawał sporo dramatyzmu, Phillips był cudownie niedoskonałym bohaterem, a nawet drugoplanowi bohaterowie wydawali się całkowicie żywe i dobrze wpisywały się w tą historię.

Kwestia eksperymentów na ludziach prze środowisko medyczne było ciekawym i intrygującym tematem, wartym przemyślenia. Jak wiadomo Robin Cook z zawodu jest lekarzem, tym bardziej jego perspektywa jest ciekawa i z pewnością rzetelna. W książce jest kilka kwestii, które mogą zmrozić, ale myślę, że nawet jeśli się nie lubi takich szokujących doświadczeń, to warto dać tej książce szansę. W książce poruszany jest też problem znęcania się nad dziećmi, jednak według mnie nie został on dokładnie zgłębiony, przez co można go traktować jedynie jako wzmiankę, że taki problem istniej. Lekarze i pracownicy socjalni mają przerażającą władzę nad rodzicami, a jak wiadomo - nie zawsze mają rację i mogą wiedzieć, co dla danego dziecka jest odpowiednie. Z drugiej jednak strony, taki lekarz może się okazać bezcenny w pomocy i nie należy negować jego chęci. Myślę, że należy pracować lepiej nad dialogiem pomiędzy pacjentami a lekarzami.

Akcja “Mózgu” dość szybko nabiera rozpędu i główny bohater podejmuje się śledztwa nad tym, dlaczego pacjenci, którymi się zajmował, nagle umierają. Jest w tej fabule nieco z teorii spiskowej, więc jeśli nie przepadacie za takimi motywami, to zdecydowanie nie sięgajcie po tę książkę. Całość wydała mi się jednak ciekawie zbudowanym thrillerem, który nie boi się pokazać mrocznych, często brutalnych zakątków ludzkiego umysłu. Ciekawa książka, do której kiedyś z pewnością wrócę.