Misia i jej mali pacjenci. Leśne Przytulisko

Ręka do góry, kto choć raz marzył aby mieć własne, leśne przytulisko dla zwierząt? ? Wychowywałam się w cieniu Gór Sowich, gdzie za domem miałam polanę, a tuz za nią zaczynał się wielki, gęsty las poprzecinany ścieżkami, prowadzącymi prosto do borówkowego raju ? Serio, to były czasy, kiedy często zrywałam się skoro świt i chodziłam z mama na borówki, wtedy słoik kosztował 7 zł, dziś uwzględniając szaloną inflację pewnie wyszłoby dwa razy więcej – pomysł na borówkowy biznes chodził mi po głowie równie często, jak chęć zostania weterynarzem! Mieszkając na wsi miałam okazje obserwować kozy, krowy, króliki i inne niesamowite stworzenia, które czyniły klimat wsi wyjatkowo interesującym w oczach dziecka, na pewno bardziej niż zabetonowane centrum miasta. Na szczęście dziś mieszkamy we Wrocławiu i daleko nie jest ani w Góry Sowie, ani w Góry Stołowe... wróć, to nie ta bajka ? Czytamy na zmianę z córeczką kilka bajek o przygodach “Misi i jej małych pacjentów”, podczas jednej z nich mała dziewczynka wybrała się na szkolna wycieczkę – właśnie w Góry Stołowe, które skądinąd mieliśmy już okazje z rodzina odwiedzić i pokazać mojemu dziecku piękno przyrody o którym wcześniej czytała podczas spotkania z bohaterką na łamach ksiązeczki “Misia i jej mali pacjenci. Szkolna wycieczka” ?  

W kolejnej bajce “Misia i jej mali pacjenci. Leśne przytulisko” dziewczynka znowu wyrusza w świat, aby nieść pomoc potrzebującym zwierzątkom! Kogo można spotkać w lesie w środku zimy? Zastanówmy się... może jakieś sarny, jelenie, głodne wilki albo szukające schronienia przed zimnej ptaki? W leśniczówce wujka Piotra zwierząt jest co nie miara – nie może być inaczej, wszak Leśne Przytulisko słynie z dobrej opieki i nie odmawia nikomu ? Nie samymi obowiązkami jednak małe dziewczynki żyją i nawet Misia pozwala sobie w wolnych chwilach na radości i przyjemności z życia – jedna z największych atrakcji opisanych w książeczce będzie kulig organizowany przez wujka Piotrka dla Misi oraz jej kuzyna Janka – dzieci za nic mają szczypiący mróz, zdobywają się na odwagę i pędzą z zawrotną prędkością na sankach, śmiejąc się przy tym w wniebogłosy ? Jedynym niepocieszonym w tej sytuacji kompanem wydaje się być tylko pies Popik, ale nie od dziś wiadomo, ze trochę z niego trzęsidupa i nie lubi takich szalonych przygód ?  
 
Pisanie tej recenzji sprawiło mi spora przyjemność, niejednokrotnie czytając książkę córce obie wybuchamy głośno śmiechem, Aniela Cholewińska-Szkolik ma bowiem cudowna umiejętność pisania historii, które cieszą, bawią, wzruszają i co ważne, również edukują! Co ciekawe, nie tylko moje dziecko po wieczornych czytaniach przed snem jest mądrzejsze o opisy przyrody i zwierząt, ale przyznam wam w tajemnicy, ze i ja dowiedziałam się kilka ciekawych faktów ? To spora sztuka w mojej ocenie napisać bajkę dla dzieci, która sprawia przyjemność z czytania również rodzicom.  

Wydawnictwo Zielona Sowa zadbało, aby oprawa wizualna publikacji z Misią w roli głównej cieszyła oczy – kolorowe ilustracje nie rozpraszają podczas czytania, raczej stanowią interesujące uzupełnienie treści ? Książeczka ma spory rozmiar z uwagi na większe literki, co sprawia, ze lepiej sprawdzają się jako czytane w domu na dobranoc, niż zabierane do parku czy na ogród, po prostu nie mieszczą mi się w torebce ?  

Szkoda, ze nie widzieliście radości mojego dziecka, kiedy w weekend wybraliśmy się w Beskid Sądecki i udało nam się podglądać z bezpiecznej odległości szukające pożywienia sarny! ? Mąż uwielbia chodzić po górach, z czasem i mnie zaraz tą pasją, a teraz wygląda na to, ze i nasze dziecko odkrywa w sobie potrzebę zdobywania kolejnych szczytów ? No dobra, może wcale nie chodzi młodemu o chodzenie po górach, a bardziej ekscytuje go możliwość zobaczenia dzikich zwierząt, które na pewno będą potrzebować pomocy – skąd ta myśl? Zgaduje, ze Oliwier inspirował się serią “Misia i jej mali pacjenci” - bajki autorstwa Anieli Cholewińskiej-Szkolik to hit naszych wieczornych seansów literackich, gdy z mężem czytamy synkowi kolejne przygody małej dziewczynki, która posiada osobliwy talent o którym nikt, poza jej dziadkiem Tadkiem nie ma pojęcia – rozumie mowę zwierząt i jest bardzo wrażliwa na ich krzywdę ?  

Co tym razem przygotowała dla najmłodszych czytelników autorka? Przedstawione przygody Misi zwykle są niespodzianka i nie inaczej było tym razem – okazuje się bowiem, ze dziewczynka wraz z kuzynem Jankiem wybierają się do magicznego miejsca w samym środku zimy - leśniczówki wujka Piotrka. Schronisko dla dzikich zwierząt położone jest na skraju lasu, ciągle wychodzą z niego zwierzątka głodne, zmarznięte i potrzebujące opieki. Misia w tej sytuacji nie zamierza bezczynnie się przyglądać, bierze sprawy w swoje małe rączki i dokarmią, a z czasem również zaprzyjaźnia się z pewnym niepocieszonym dzikiem, znajduje również sposób, aby pomoc rannemu łosiowi, a sowa która co wieczór wydaje się z siebie charakterystyczne dźwięki zdaje się ukrywać tajemnice, które tylko Misia może odkryć. Czy pomysł z budową budki lęgowej dla ptaka okaże się strzałem w dziesiątkę i od tej pory sowa pozwoli spać wieczorami pozostałym mieszkańcom lasu, czy tez wciąż będzie koncertować na gałęzi?  

Jedna z wyjątkowych cech recenzowanej ksiązeczki jest podejście, jakie prezentuje do swojej twórczości autorka - Aniela Cholewińska-Szkolik w udzielonych przez siebie wywiadach niejednokrotnie podkreślała, ze sama często wybiera się na leśne wycieczki, a podczas długich spacerów chętnie przygląda się otaczającej ją florze u faunę, szukając inspiracji dla swoich kolejnych opowieści. Bohaterowie serii “Misia i jej mali pacjenci” są wrażliwi na naturę i dobro każdego zwierzątka, treść umieszczona w książeczce uczy dzieci, ze mieszkańcy lasu maja w nim swój dom i potrzebują spokoju ciszy, nie godzi się im przeszkadzać – przecież nikt nie lubi, gdy mi się wchodzi do domu i robi dzikie zamieszanie! ? Co więcej, ksiazeczki te wywołują nie tylko w dziecku radość, ciekawość i potrzebę kolejnych przygód małej dziewczynki, ale również w moich oczach – osoby dorosłej – powodują przyjemność z czytania! ?  
 
Z uwagi na prezentowane treści książeczka bardziej nadaje się dla dzieci nieco starszych, które potrafią już czytać, albo przynajmniej są na etapie nauki tej umiejętności – duże litery sprzyjają temu, przydają się również, gdy rodzice zechcą zostawić swoje pociechy pod opieka dziadków ? Każda książeczka z serii jaka mamy w domu liczy sobie około 50 stron, oprawa jest twarda, a ilustracje bardzo przyjemne dla oka zarówno dzieci jak i dorosłych ?