Mężczyzna imieniem Ove

5/5
Ta książka była tak cudowna, że jedyne co mam w głowie to chaos odnośnie wzbudzonych refleksji na podstawie jej wieloaspektowości.
Styl pisania Fredrika Backmana jest wyjątkowy, bo opisuje fabułę w sposób lekko ironiczny, ale przy tym z ogromnym nakładem emocji, wynikającym z toczących się wydarzeń, zbiegów okoliczności i powiązań między bohaterami.
Historia o starszym mężczyźnie, jego ogromnej miłości i tęsknocie do zmarłej żony, a także niechęci do otaczającego go świata potrafi wzruszyć i uwrażliwić wraz z obserwacją zmian, jakie z biegiem czasu nastają. Wizja przyszłego samobójstwa wdowca uświadamia jak wiele mogą znaczyć bliscy, ale także cały sens i celowość życia, to jak istotne jest poczucie „użyteczności” swojego jestestwa. Ove jest metaforą przestrzegania zasad, posiadania własnych nakazów, które tyczą się wielu sfer życia. Jego moralność zachowana jest właśnie w tej „praworządności” - wierność wybrance serca, marce samochodu, a nawet zakazie wjazdu na teren osiedla.
Historia dzieciństwa, wczesnej dorosłości, wielu strat (w różnym tego słowa znaczeniu) – to wszystko składa się na osobowość bohatera i poniekąd wyjaśnia nam jego cechy charakterologiczne. Poszczególne elementy nie wystarczą jednak do stworzenia owej jednostki, ale utrwalają mechanizmy z jakimi idzie przez życie.
Fabuła łamie serce kilkakrotnie, nie tylko przy zakończeniu - a przy tym wywołuje uśmiech i dobre wspomnienia z lektury.