Lwy Pansziru

Follett od wielu lat jest dla mnie jednym z najchętniej czytanych autorów. Ma on umiejętności, styl i narzędzia, które każdy powieściopisarz powinien mieć w swoim arsenale, aby czytelnik sięgając po książkę, czuł się wręcz zahipnotyzowany i przeniesiony do innej rzeczywistości.

"Lwy Pansziru" to dobra historia z bohaterami zaangażowanymi w prawdziwą wojnę w Afganistanie z szerokim tłem w postaci kultury i obyczajów panujących w tym kraju podczas ataku wojsk radzieckich w latach 80-tych. Opisane wydarzenia nie tracą swoje istoty rzeczy pomimo upływu lat. Tego rodzaju konflikt można osadzić w różnych innych lokalizacjach, zmieniając tylko bohaterów, a sceneria codziennego życia w okupowanym kraju byłaby bardzo podobna. Choć część historii wydawała mi się dość obca, to jednak łatwo było mi pojąć psychologię panującą wśród głównych bohaterów, jak i tych mniej istotnych. Materiał jaki bez wątpliwości musiał zgromadzić Follett przed napisaniem "Lwów Pansziru" wiarygodnie ukazuje szpiegowskie intrygi tamtych lat, wszechobecną śmierć i przemoc, w żaden sposób niepomijaną w opisach.

Linia fabularna przedstawia nam trzech głównych bohaterów, pochodzących z różnych środowisk i obdarzonych różną moralnością. Surowe relacje seksualne, napisane z dużo większą ilością opisowych obserwacji niż te, które Follett przedstawiał wcześniej, były na początku zaskoczeniem. Myślę, że zamiarem Folletta było przeniesienie nas za sprawą thrillera szpiegowsko-dramatycznego do rzeczywistości, w której zostaje wrzuceni do strefy wojny, która toczy się od wewnątrz i od zewnątrz od tysięcy lat. Tam, różne opinie na temat wojny są stałym przedmiotem do dyskusji, ale szybko zostają odłożone na bok, gdy bohaterowie walczą o przetrwanie lub gdy odkrywają, że cele, którym powierzyłeś swoje życie całkowicie upadły.

"Lwy Pansziru" są naprawdę, naprawdę bardzo romantyczną książką, która z pewnością spodobałaby się szerokiej części damskiej publiki. Dwóch mężczyzn walczących o jedną kobietę, to ciekawy temat. Znam umiejętności Folletta i byłem zachwycony, kolejny raz dostrzec zgrabne łączenie wątków, ciekawe spostrzeżenia i wciągającą akcję, od której ciężko się oderwać. Ken Follett jest wybitnym autorem, który wykorzystuje wszystkie techniki doskonałego opowiadania historii. Nie przywiązuje się jednak do jednego stylu czy szablonu, jak czyni to większość autorów. Zabiera cię w swoją podróż. Często w miejsca, w których być może jeszcze nigdy nie byłeś.

Dla mnie czytanie Folletta jest zawsze radością. Staram się sięgać po co najmniej dwie jego książki rocznie, ponieważ: uwielbiam książki szpiegowskie, a ten autor jest zdecydowanie najlepszy; za każdym razem, gdy czytam jedną z jego powieści, wiele się uczę, a lektura pozostawia we mnie coś więcej niż tylko porywającą przygodę.

Przyznaję, że "Lwy Pansziru" nie osiągają takiego rozwoju postaci, miejsc i konfliktów, jak inne jego powieści, ale trzyma w napięciu, zwłaszcza w ostatniej części, w której udaje mu się, z niesamowitym mistrzostwem, wywołać stan straszliwej udręki ciągłą ucieczką głównych bohaterów, a czytelnik jest tam... modląc się, by im się udało.

Sama historia i opowieść nie jest niczym nowym. Czerpie ze wszystkich stereotypów, a dramatyczne sytuacje są klasyczne. Poza tym, że jest to "kopia" tego, co można przeczytać w literaturze nordyckiej, z tą różnicą, że wprowadza liczne elementy magiczne i nadprzyrodzone. "Lwy Pansziru" są książką z tego gatunku, które wciągają w fabułę od pierwszej strony, a dla fanów zagadek morderstw i seryjnych morderców jeszcze bardziej. Postacie, które ją tworzą są bardzo dobrze opisane i szybko się z nimi identyfikujesz. Wśród książek Folletta, które czytałam, po raz pierwszy romantyczne relacje jego bohaterów mają tak duże znaczenie dla fabuły. Wszystko kręci się wokół trójkąta miłosnego, składającego się z dwóch szpiegów - z różnych agencji - i idealistycznej młodej kobiety, która raz po raz zostaje zdradzona przez jednego z agentów, do tego stopnia, że nie wie, w co wierzyć i co naprawdę czuje do każdego z nich. Wszystko to rozgrywa się na tle afgańskiego terytorium, ludzi i konfliktu lat 80-tych, który poraża nas swoją kulturą macho i fanatyzmem. Romans był idealny: uroczy, autentyczny, ale nie zbyt tandetny. Na tle historii możemy poczuć, że Follett wie, o czym mówi, ale nie wchodzi zbytnio w szczegóły, więc wszystko jest zrozumiałe.

Myślę, że warto ją przeczytać, ponieważ została dobrze zbadana pod kątem tła rosyjskiego zaangażowania w Afganistanie, pamiętając, że została napisana na długo przed ostatnimi wydarzeniami. W książce znajduje się bibliografia, w której można znaleźć wskazówki do bardziej dogłębnej lektury na temat Afganistanu.

Follett od wielu lat jest dla mnie jednym z najchętniej czytanych autorów. Ma on umiejętności, styl i narzędzia, które każdy powieściopisarz powinien mieć w swoim arsenale, aby czytelnik sięgając po książkę, czuł się wręcz zahipnotyzowany i przeniesiony do innej rzeczywistości.

"Lwy Pansziru" to dobra historia z bohaterami zaangażowanymi w prawdziwą wojnę w Afganistanie z szerokim tłem w postaci kultury i obyczajów panujących w tym kraju podczas ataku wojsk radzieckich w latach 80-tych. Opisane wydarzenia nie tracą swoje istoty rzeczy pomimo upływu lat. Tego rodzaju konflikt można osadzić w różnych innych lokalizacjach, zmieniając tylko bohaterów, a sceneria codziennego życia w okupowanym kraju byłaby bardzo podobna. Choć część historii wydawała mi się dość obca, to jednak łatwo było mi pojąć psychologię panującą wśród głównych bohaterów, jak i tych mniej istotnych. Materiał jaki bez wątpliwości musiał zgromadzić Follett przed napisaniem "Lwów Pansziru" wiarygodnie ukazuje szpiegowskie intrygi tamtych lat, wszechobecną śmierć i przemoc, w żaden sposób niepomijaną w opisach.

Linia fabularna przedstawia nam trzech głównych bohaterów, pochodzących z różnych środowisk i obdarzonych różną moralnością. Surowe relacje seksualne, napisane z dużo większą ilością opisowych obserwacji niż te, które Follett przedstawiał wcześniej, były na początku zaskoczeniem. Myślę, że zamiarem Folletta było przeniesienie nas za sprawą thrillera szpiegowsko-dramatycznego do rzeczywistości, w której zostaje wrzuceni do strefy wojny, która toczy się od wewnątrz i od zewnątrz od tysięcy lat. Tam, różne opinie na temat wojny są stałym przedmiotem do dyskusji, ale szybko zostają odłożone na bok, gdy bohaterowie walczą o przetrwanie lub gdy odkrywają, że cele, którym powierzyłeś swoje życie całkowicie upadły.

"Lwy Pansziru" są naprawdę, naprawdę bardzo romantyczną książką, która z pewnością spodobałaby się szerokiej części damskiej publiki. Dwóch mężczyzn walczących o jedną kobietę, to ciekawy temat. Znam umiejętności Folletta i byłem zachwycony, kolejny raz dostrzec zgrabne łączenie wątków, ciekawe spostrzeżenia i wciągającą akcję, od której ciężko się oderwać. Ken Follett jest wybitnym autorem, który wykorzystuje wszystkie techniki doskonałego opowiadania historii. Nie przywiązuje się jednak do jednego stylu czy szablonu, jak czyni to większość autorów. Zabiera cię w swoją podróż. Często w miejsca, w których być może jeszcze nigdy nie byłeś.

Dla mnie czytanie Folletta jest zawsze radością. Staram się sięgać po co najmniej dwie jego książki rocznie, ponieważ: uwielbiam książki szpiegowskie, a ten autor jest zdecydowanie najlepszy; za każdym razem, gdy czytam jedną z jego powieści, wiele się uczę, a lektura pozostawia we mnie coś więcej niż tylko porywającą przygodę.

Przyznaję, że "Lwy Pansziru" nie osiągają takiego rozwoju postaci, miejsc i konfliktów, jak inne jego powieści, ale trzyma w napięciu, zwłaszcza w ostatniej części, w której udaje mu się, z niesamowitym mistrzostwem, wywołać stan straszliwej udręki ciągłą ucieczką głównych bohaterów, a czytelnik jest tam... modląc się, by im się udało.

Sama historia i opowieść nie jest niczym nowym. Czerpie ze wszystkich stereotypów, a dramatyczne sytuacje są klasyczne. Poza tym, że jest to "kopia" tego, co można przeczytać w literaturze nordyckiej, z tą różnicą, że wprowadza liczne elementy magiczne i nadprzyrodzone. "Lwy Pansziru" są książką z tego gatunku, które wciągają w fabułę od pierwszej strony, a dla fanów zagadek morderstw i seryjnych morderców jeszcze bardziej. Postacie, które ją tworzą są bardzo dobrze opisane i szybko się z nimi identyfikujesz. Wśród książek Folletta, które czytałam, po raz pierwszy romantyczne relacje jego bohaterów mają tak duże znaczenie dla fabuły. Wszystko kręci się wokół trójkąta miłosnego, składającego się z dwóch szpiegów - z różnych agencji - i idealistycznej młodej kobiety, która raz po raz zostaje zdradzona przez jednego z agentów, do tego stopnia, że nie wie, w co wierzyć i co naprawdę czuje do każdego z nich. Wszystko to rozgrywa się na tle afgańskiego terytorium, ludzi i konfliktu lat 80-tych, który poraża nas swoją kulturą macho i fanatyzmem. Romans był idealny: uroczy, autentyczny, ale nie zbyt tandetny. Na tle historii możemy poczuć, że Follett wie, o czym mówi, ale nie wchodzi zbytnio w szczegóły, więc wszystko jest zrozumiałe.

Myślę, że warto ją przeczytać, ponieważ została dobrze zbadana pod kątem tła rosyjskiego zaangażowania w Afganistanie, pamiętając, że została napisana na długo przed ostatnimi wydarzeniami. W książce znajduje się bibliografia, w której można znaleźć wskazówki do bardziej dogłębnej lektury na temat Afganistanu.