Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Lucinella
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Lucinella otwiera się jak typowa satyra, przedstawiając środowisko literackie w krzywym zwierciadle. Już od pierwszego zdania jest jasne, że książka ma na celu ukazanie mieszkańców znanej kolonii pisarskiej Yaddo niedaleko Nowego Jorku w nieco prześmiewczy sposób. Autorka, Segal, przedstawia zamkniętą społeczność pełną poetów, krytyków i wydawców, wspólnie zmagających się z podobnymi lękami, koszmarami i nadziejami. Główna bohaterka, nosząca imię Lucinella, boryka się z szarą rzeczywistością oraz własnymi ambicjami, próbując odnaleźć równowagę między pragnieniem tworzenia a swoją niemocą twórczą. Jednak ten realistyczny obraz szybko się zmienia, jak zauważa Barbara Kopeć-Umiastowska. Wkrótce do fabuły wkraczają postaci mitologiczne, takie jak Zeus i Hera, a krytycy literaccy przemawiają ze szczytów Olimpu. Panelowe dyskusje przekształcają się w awangardowy teatr, gdzie narratorka, wplątana w rozmaite sytuacje towarzyskie, pojawia się jednocześnie jako młodsza i starsza wersja siebie samej, dodając całej opowieści nowego wymiaru.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Lucinella otwiera się jak typowa satyra, przedstawiając środowisko literackie w krzywym zwierciadle. Już od pierwszego zdania jest jasne, że książka ma na celu ukazanie mieszkańców znanej kolonii pisarskiej Yaddo niedaleko Nowego Jorku w nieco prześmiewczy sposób. Autorka, Segal, przedstawia zamkniętą społeczność pełną poetów, krytyków i wydawców, wspólnie zmagających się z podobnymi lękami, koszmarami i nadziejami. Główna bohaterka, nosząca imię Lucinella, boryka się z szarą rzeczywistością oraz własnymi ambicjami, próbując odnaleźć równowagę między pragnieniem tworzenia a swoją niemocą twórczą. Jednak ten realistyczny obraz szybko się zmienia, jak zauważa Barbara Kopeć-Umiastowska. Wkrótce do fabuły wkraczają postaci mitologiczne, takie jak Zeus i Hera, a krytycy literaccy przemawiają ze szczytów Olimpu. Panelowe dyskusje przekształcają się w awangardowy teatr, gdzie narratorka, wplątana w rozmaite sytuacje towarzyskie, pojawia się jednocześnie jako młodsza i starsza wersja siebie samej, dodając całej opowieści nowego wymiaru.
