Listy do kraju

Zbiór listów autorstwa Emila Ciorana, rumuńsko-francuskiego pisarza i filozofa, znany jest pod oryginalnym tytułem „listy do tych, którzy pozostali w domu”. Dla Ciorana tym „domem” była Rumunia, skąd w latach czterdziestych osiedlił się na stałe we Francji. W szczególności odnosi się do jego rodzinnej miejscowości, Rășinari, położonej wśród malowniczych wzgórz Siedmiogrodu. Listy skierowane są do tych, którzy pozostali w jego kraju, do rodziny, w tym rodziców i brata, a także do kręgu rumuńskich intelektualistów. Zawierają również korespondencję z Mirceą Eliadem, który, pomimo emigracji, ociągał się z opuszczeniem Rumunii bardziej niż sam Cioran.W kolekcji tych tekstów pisanych częściowo po rumuńsku, a częściowo po francusku, ukazuje się inny obraz Ciorana niż ten, który znamy z jego książek. Widać w nich troskę o najbliższych, chociaż sam, będąc początkowo nieznanym pisarzem w Paryżu, zmagał się z trudnościami finansowymi. Starał się jednak pomagać, wysyłając paczki z lekami, ubraniami i książkami, które trafiały do adresatów lub nie, w zależności od lokalnej poczty i administracji. Angażował się w sprawy rodzinne, udzielając rad i wsparcia. Cioran dzielił się również refleksjami na temat własnego życia i przemyśleniami, co dla czytelników zainteresowanych jego filozofią stanowi cenne źródło informacji. Poznawanie jego codzienności daje klucz do lepszego zrozumienia jego poglądów. Listy, obejmujące lata 1931-1990, składają się na opowieść o jego losach – pełną dramatyzmu, ironii, a czasem groteski. Na kartach tych listów Cioran odmalowuje własne poczucie wykorzenienia, tęsknotę za utraconym „domem” oraz dylemat wynikający z życia na emigracji. Ostateczna refleksja, w której przyznaje, że jest już za późno na powrót, nadaje temu zbiorowi głęboki emocjonalny wydźwięk.