Srebrna dziewczyna

Zawsze lubiłam powieści Elin Hilderbrand, pomimo że nie są to dzieła górnolotne i raczej mają za zadanie po prostu trafić do mas. Wszystkie powieści Elin Hilderbrand są w zasadzie bardzo przewidywalne, ale czasami mogą być dokładnie tym, czego potrzebujesz. Książki Hilderbrand zazwyczaj opowiadają o lecie na wyspie Nantucket i „Srebrna dziewczyna” poszła tym tropem. „Srebrna dziewczyna” to historia o przyjaźni, miłości, życiu i wielkim oszustwie. Przyznam, że potrzebowałam sporo czasu, aby na serio zacząć czytać tę książę. Kilka razy odkładałam ją na bok i wracałam po dłuższym czasie. Jednak kiedy pewnego razu udało mi się wreszcie odkurzyć książkę i dotrzeć do około ćwiartki historii okazało się, że mnie pochłonęła, zaciekawiła i czytałam już dalej w namiętny sposób.

Meredith kończy właśnie 50 lat, kiedy jej świat wywraca się do góry nogami. Dowiaduje się, że jej niedobry mąż przez lata wyłudzał od inwestorów miliardy dolarów. Wszystko to w zasadzie pod nosem Meredith. Freddy (tak nazywa się ten facet), zostaje zatrzymany przez policję, a o sprawie rozpisują się liczne gazety itp. Meredith traci swój dorobek - dom, biżuterię, samochody, męża, znajomych. Zostaje w zasadzie bez grosza, a co gorsza, nadal interesują się nią federalni, którzy podejrzewają ją o współudział. Bezdomna i biedna Meredith nie ma gdzie się podziać. W sytuacji, w której wydaje się, że cały świat obrócił się przeciwko kobiecie, pomocną dłoń wyciąga do niej jej najlepsza przyjaciółka Connie, z która nie rozmawiała od wielu lat. Connie pozwala Meredith pojechać z nią na wyspę Nantucket i tam spędzić trochę czasu. Każda z kobiet stoi przed czymś bardzo trudnym. Kobiety postanawiają spędzić lato w Nantucket, aby się wyleczyć. Jednak wyspa nie daje im całkowitej ucieczki, na którą liczyły, ponieważ nękają je stare i nowe problemy. Razem, kobiety muszą pogodzić się ze swoją przeszłością, teraźniejszością i przyszłością.

Postacie były dobrze rozwinięte, a czytanie wzlotów i upadków ich przyjaźni wydawało mi się, jakby to rzeczywiście działo się z ludźmi, których znałam. Oprócz wspaniałej historii, przypomniało mi się, że powodem, dla którego chętnie sięgam po powieści Elin Hilderbrand są niesamowicie bogate opisy w jej pisaniu - szczególnie w scenerii i ŻYWNOŚCI! Jej opisy jedzenia zawsze sprawiają, że głodnieje! Piękne opisy, których używa w odniesieniu do całego świata Nantucket sprawiają, że każda historia jest magiczna, a ta nie była wyjątkiem.

Jedną z rzeczy, która bardzo mi się w „Srebrnej dziewczynie” podobała jest to, że opowiada o kobietach w średnim wieku, co nie zawsze jest sednem książek Hilderbrand. Meredith Delinn straciła wszystko, a wszystko dlatego, że jej mąż Freddy oszukał inwestorów na miliardy dolarów. Spojrzenie na tego typu skandal z perspektywy żony uwięzionego mężczyzny było wyjątkowe i z empatią patrzyłam na zmagania Meredith z publicznym rozgłosem i radzeniem sobie z poczuciem winy, że jako żona korzystała z bogactwa Freddy'ego. Niezwykle zastanawiało mnie jednak podczas czytania, czy Freddy naprawdę kochał swoją żonę. Po znalezieniu się w więzieniu nie wypowiedział ani jednego słowa. Nie wiem, jedyne co w nim widzę to kasa, kasa, kasa, biznes, reputacja wygląd.. Nie mogę uwierzyć, że Meredith nie widziała tego od samego początku.

„Srebrna dziewczyna” to świetna letnia lektura o zaczynaniu od nowa w późniejszym okresie życia i patrzeniu wstecz na swoje przeszłe decyzje.

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością nijakiej Elin Hilderbrand i wyspą Nantucket. W przeszłości czytałam jej książki podczas wakacji, toteż są to takie właśnie książki świetnie nadające się na czytanie w słoneczku, na leżaczku – summer reading jakby to określili Anglosasi. Tym razem jednak „Srebrną dziewczynę” pochłaniałam w lutym. Nie było mniej przyjemnie, chociaż jasne, wolałabym już lato i promyki słońca na książce. 

Typowo należy opisać w skrócie wydarzenia z książki. „Srebrna dziewczyna” opowiada o Meredith, która miała wszystko, by być szczęśliwą - kasę, wpływowego mężczyznę, któremu wszystko się udawało i miłość. Jednak pewnego dnia wszystko legnie w gruzach. Okazuje się, że jej mąż był kanciarzem, oskarżonym i skazanym na dożywocie. Zarówno Meredith, jak i jej najstarszy syn są podejrzani o współudział, a ona sama nie może już mieć żadnego kontaktu z synami. Jest ścigana przez natrętne paparazzi, znienawidzona przez bliskich i w zasadzie nie ma już nic, a zwłaszcza nikogo. Pozostaje tylko Connie, jej przyjaciółka z dzieciństwa, z którą niestety od dwóch lat nie miała kontaktu. Pewnego dnia Meredith decyduje się na nieco desperacki krok. Podnosi słuchawkę i wykręca numer do Connie. Zaskakująco, Connie decyduje się jej pomoc. Historia Meredith po wstępnym zadomowieniu się z Connie w Nantucket oczywiście komplikuje się. A to dostarcza paliwa do ekscytującej opowieści.

Na początku książki szybko ujęła mnie postać Connie, jest naprawdę sympatyczną kobietą, przyjaciółką, którą wspaniale byłoby mieć. Kobieta wyrozumiała i „przyłóż do rany”. Meredith natomiast lekko działała mi na nerwy. W zasadzie okazał się egoistką, bo przecież gdy poznała swojego przyszłego męża, zostawiła przyjaciółkę, by piąć się w wyższe sfery. Potem natomiast zaczynamy rozumieć, że Meredith tylko podążała śladem swojego wybranka, że była manipulowana przede wszystkim przez męża i że nie miała wystarczająco silnego charakteru. To, co się z nią stało, naprawdę zmieni jej charakter na lepsze.

W przeciwieństwie do innych przeczytanych przeze mnie powieści Hilderbrand (m.in. „Piasek w butach”), powieść „Srebrna dziewczyna” miała według mnie dużo wolniejsze tempo akcji, co za tym idzie czasem odnosiłam wrażenie, że zbyt długo stoimy w miejscu.. Mimo to całość czyta się bardzo przyjemnie. Podobnie jak w przypadku moich poprzednich lektur, jest tu kilka bardzo mocnych tematów, takich jak odbudowa swojej psychiki i żałoba, ale także kilka lżejszych, lecz nie mniej istotnych, jak miłość i przyjaźń. Nantucket jest tak samo urokliwe i atrakcyjne jak zawsze,. Z przyjemnością spędziłabym tam trochę czasu. Jako ciekawostkę warto wspomnieć o tym, że wyspa Nantucket nie po raz pierwszy pojawia się w światowej beletrystyce. Już wcześniej jako miejsce akcji wybrał ją słynny Edgar Allan Poe w swojej powieści „Przygody Artura Gordona Pyma”.

Rozdziały „Srebrnej dziewczyny” za każdym razem przeplatają się wokół dwóch głównych postaci Meredith i Constance (Connie), a liczne retrospekcje pozwalają zrozumieć przeszłość bohaterów.

Podsumowując, po raz kolejny Elin Hilderbrand dostarczyła mi dużo przyjemności z czytania. Powiedziałabym nawet, że literatura piękna nigdy wcześniej nie była dla mnie tak fajna.  

Powieść wydana przez wydawnictwo „Świat Książki” w 2012 roku. 464 strony.