Ptaki Wierchowiny

Brygada pod wodzą Anatola Korkodusa strzeże źródeł wody, które w tym odległym zakątku świata są niemalże świętością. Woda, bijąca niegdyś za sprawą świętej Militzenty, Matki Trójnogiej z Niemego Lasu, jest szanowana i sprzedawana przez lokalną społeczność w zamian za „kupony”, smalec czy mydło. Otaczająca rzeczywistość przesiąknięta jest duchem minionych czasów – zrujnowaną gospodą, starym zakładem fryzjerskim i dawnym szpitalem. Losy tego miejsca snuje Adam, narrator i przybrany syn Anatola Korkodusa, opowiadając o wydarzeniach, które miały miejsce w kilka lat po tajemniczym porwaniu i śmierci Anatola."Ptaki Wierchowiny" to refleksja nad światem zdominowanym przez władzę, hierarchię i przemoc, ukazana jako przypowieść o dwoistości ludzkiej natury, potrzebie metafizyki oraz o ludzkiej tęsknocie za odpowiedzią na pytanie: dlaczego istniejemy. W prozie Ádáma Bodora, jak zauważa Piotr Kofta, surrealistyczne obrazy Márqueza korespondują z totalitaryzmem, a absurdalność rodem z Kafki kontrastuje z surową pustką górskich dolin. To jednak zaledwie wierzchołek emocjonalnej głębi tej literatury, w której poczucie samotności łączy się z ironią i smutkiem. Bodor tworzy świat ogromnych, ale dusznych przestrzeni, gdzie lęk jest niewidzialny, ale wszechobecny i gdzie panuje specyficzna fatalistyczna rezygnacja. Wejście w tę rzeczywistość wiąże się z ryzykiem – powrócić mogą tylko nieliczni.