Kuroń. Autobiografia

Autobiografia Jacka Kuronia to wciągające dzieło, które przedstawia życie jednego z kluczowych działaczy lewicy i demokratycznej opozycji w Polsce. Książka stanowi krytyczne opracowanie czterech ważnych tekstów autobiograficznych, które pozwalają zrozumieć drogę życiową tej wybitnej postaci. W "Wierze i winie" czytelnik przenosi się do czasów PRL-u, odkrywając młodzieńcze lata Kuronia, jego osobiste przeżycia oraz rozwój przedwojennego socjalizmu w Polsce. Ten fragment jest kluczowy dla przemyślenia początku stalinizmu, wzniosłych nadziei związanych z polskim październikiem 1956 roku oraz późniejszych prób sprzeciwu wobec systemu, które niejednokrotnie prowadziły do aresztowań.

Dalszy bieg narracji odnajdujemy w "Gwiezdnym czasie", gdzie Kuroń nieustannie trzyma się swoich lewicowych zasad, mimo zmieniającej się sytuacji politycznej. Książka ukazuje rozwój opozycji demokratycznej, pod auspicjami KOR i później Solidarności, jako siły kształtujące obywatelskie oblicze Polski. "Spoko! Czyli kwadratura koła" oraz "Moja zupa" koncentrują się na okresie końca PRL i narodzinach III RP, eksplorując napięcia wewnętrzne w Solidarności oraz etyczne dylematy politycznych więźniów. Kuroń przygląda się również złożoności sytuacji, gdy dawni opozycjoniści, w tym on sam, przejęli władzę i stali się architektami nowego porządku gospodarczego.

Choć wspomnienia te odnoszą się do minionych dekad, nagle zyskują nieoczekiwaną współczesną wartość. Autor, jako pisarz, może być dumny z ich aktualności, lecz jako obywatel i polityk czuje niepokój. Ta ambiwalencja sprawia, że książka staje się nie tylko historią polityczną, ale również opowieścią o miłości i zadaje pytanie o polityczną teraźniejszość.