Krew wampira

Późnowiktoriańska powieść grozy, będąca odmienną wizją wampiryzmu niż klasyki takie jak "Dracula" czy "Carmilla", znajduje swoje trwałe miejsce w kanonie literatury wampirycznej. Główną bohaterką jest Harriet Brandt, tajemnicza młoda kobieta z Jamajki, która przybywa do Europy z nadzieją na nowy początek. Jednakże wkrótce, gdziekolwiek się pojawi, ludzie zaczynają odczuwać osłabienie, zapadają na choroby, a nawet umierają. Czy winna jest temu mroczna siła krążąca w jej krwi, czy może społeczeństwo reaguje strachem na obcość i różnorodność? Powieść zręcznie splata wątki grozy z gotycką melancholią oraz elementami krytyki społecznej, podejmując przy tym tematykę rasy, tożsamości, dziedziczności oraz lęku przed nieznanym. Tworzy obraz kobiety postrzeganej jako zagrożenie ze względu na nieprzystawanie do powszechnie akceptowanych norm. Po pierwszej publikacji w 1897 roku, "Krew wampira" wzbudziła zainteresowanie, lecz szybko znalazła się w cieniu słynnego dzieła Brama Stokera. Współcześnie książka przeżywa odrodzenie, będąc przedmiotem zainteresowania badaczy literatury. Krytycy doceniają, że Marryat zaproponowała nowy typ wampiryzmu, przedstawiając postać jako energetycznego pasożyta, osadzoną w kontekście naukowego dyskursu końca XIX wieku.