Konwencjonalna i niekonwencjonalna polityka monetarna

Polityka monetarna odnosi się do strategii stosowanej przez bank centralny, mającej na celu wpływanie na stopy procentowe oraz kurs walutowy, co pozwala realizować kluczowe cele gospodarcze. Celem tych działań jest pobudzanie wzrostu gospodarczego, redukcja bezrobocia, utrzymanie inflacji na stabilnym poziomie i zapewnianie stabilności kursu waluty. Ponieważ ta koncepcja została szeroko przyjęta przez banki centralne w rozwiniętych gospodarkach po roku 1990, określa się ją mianem polityki konwencjonalnej. Jej fundamentem jest określanie podstawowej stopy procentowej banku centralnego, takiej jak jedniodniowa czy siedmiodniowa, oraz prowadzenie operacji otwartego rynku, które mają na celu dostosowywanie rynkowych krótkoterminowych stóp procentowych do tej podstawowej stopy. Od 2008 roku niektóre kluczowe banki centralne wdrożyły tzw. niekonwencjonalną politykę monetarną. Ta forma zarządzania polega na tym, że bank centralny nabywa papiery wartościowe emitowane przez różnorodne organizacje, w tym rządy, agencje rządowe czy przedsiębiorstwa. Nabywane obligacje mogą cechować się rozmaitymi terminami zapadalności, przez co bank centralny zyskuje możliwość oddziaływania na całą strukturę czasową stóp procentowych, obejmującą papiery z różnym ryzykiem kredytowym. Takie posunięcia umożliwiają kontrolowanie szerszego spektrum rynkowego, nie ograniczając się jedynie do tradycyjnych kanałów wpływających na gospodarkę.