Kochanka

„Kochanka” to trzecia przeczytana przeze mnie książka Amandy Quick, ale od początku wiedziałam, czego się po niej spodziewać: zabawnej i uroczej historii z miłą, ale dziwaczną bohaterką, która przeciwstawia się społecznym konwenansom oraz ponurego bohatera, który potrzebuje emocjonalnej metamorfozy i nieco zagmatwanej tajemnicy do rozwiązania. „Kochanka” miała to wszystko, ale nie było to w żaden sposób przewidywalne. W rzeczywistości, wątek tajemnicy miał kilka bardzo nieoczekiwanych zwrotów akcji, a ja wciąż jestem trochę zaskoczona tym jak skończyła się cała ta historia.

Iphiginia Bright jest 27-letnią niezależną finansowo wiejską starą panną, która właśnie wróciła do Anglii po roku zwiedzania włoskich ruin. Kobieta wraca ponieważ dociera do niej wiadomość, że jej ciotka Zoe jest szantażowana. Zdeterminowana, by dowiedzieć się, kto jest szantażystą, chce położyć kres jego groźbom. Iphiginia postanawia udawać kochankę hrabiego Marcusa Valerius Cloud, by wkraść się do wewnętrznego kręgu jego znajomych i przyjaciół. Jest pewna, że znajdzie wśród nich szantażystę. Wierzy też, że Marcus nie żyje, więc jej plan wydaje się genialny. Niestety, jej domniemany kochanek jest żywy i jest bardziej niż zaintrygowany jej osobą i ciekawy spotkania ze swoją "najnowszą kochanką"...

Marcus Valerius Cloud, jest nieco podejrzliwy wobec działań Iphiginii i nie kupuje jej wyjaśnień, zwłaszcza po tym, jak dowiaduje się, że ktoś z jego otoczenia również padł ofiarą podobnego szantażu. Ale nawet jeśli uważa, że to Iphiginia jest szantażystką, nie powstrzymuje jej gry i bawi się z nią. Postanawia zobaczyć, jak daleko się posunie. Faktem jest że, mężczyzna jest nią oczarowany i nie miałby nic przeciwko temu, by uczynić ją swoją kochanką. Marcus żyje według prostych zasad, które sformułował kilka lat temu i nigdy od nich nie odstępuje. Postanawia zatem nigdy więcej się nie żenić, nigdy nie mówić o przeszłości, nigdy nie tłumaczyć swoich działań innym, nigdy nie wycofywać się z obranego celu ani nie zmieniać decyzji oraz nigdy nie wiązać się z dziewicami lub żonami innych mężczyzn. Sam nawet nie podejrzewa, że to właśnie Iphiginia sprawi złamanie wszystkich zasad, jedna po drugiej.

To była kolejna świetna książka Amandy Quick, szczególnie jeśli chodzi o postacie. Bardzo polubiłam Marcusa, Iphiginę i całą obsadę, która przejawiała się na drugim planie. Sarkastyczne komentarze Marcusa i inteligentne odpowiedzi Iphigini były tak zabawne, że nie miałam ich dość. Było też kilka poważnych momentów między bohaterami, zwłaszcza gdy Marcus w końcu złamał zasadę by nigdy nie mówić o przeszłości, ale to lżejsze sceny były tymi, które mocniej na mnie działały.

Marcus jest na początku trochę niekonsekwentny: znany z tego, że zbierał wszystkie fakty, zanim podjął decyzję, zbyt szybko założył, że Iphiginia jest szantażystką, nie mając na to żadnych dowodów. Co prawda, nie trzymał się tego błędnego przekonania zbyt długo. Ogólnie rzecz biorąc, był dobrze nakreślonym bohaterem i bardzo miło było przeczytać, jak łamie wszystkie swoje zasady i staje się lepszą wersją siebie.

Myślałam, że będę miała większy problem z Iphiginią, ponieważ, jej plan zdemaskowania szantażysty był trochę niedorzeczny. W miarę czytania książki, zaczęło mieć to sens. Plus, Iphiginia była niesamowitym źródłem zabawy i jestem w stanie wybaczyć wiele bzdur z jej strony. Prawdę powiedziawszy, nie byłam w pełni zadowolona z tego, jak sprawy się dla niej skończyły...

Jeśli chodzi o tajemnicę, to była ona ciekawa, jednak niektóre działania szantażysty nie miały dla mnie sensu. W pewnym momencie byłam zdezorientowana, i musiałam zrobić sobie przerwę w czytaniu by zastanowić się co się dzieje. Na końcu dostałam wyjaśnienie, ale to tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że szantażysta nie był najbystrzejszą osobą na świecie. W sumie to nie było nic wielkiego, bo głównym punktem tej książki był zawsze związek Marcusa i Iphiginii, a to było dobrze napisane.

Podsumowując, „Kochanka” nie jest moją ulubioną książką Amandy Quick, ale mimo wszystko to bardzo dobra lektura.

Odkąd kilka tygodni temu "odkryłam" książki Amandy Quick, zaczęłam zaczytywać się w jej historiach. Mają one ze sobą wiele wspólnego, ponieważ wszystkie wydają się przedstawiać bohaterkę, którą jestem w stanie określić jako "oryginalną" w tym sensie, że odrzuca wymagania społeczeństwa aby dążyć do własnego szczęścia, oraz bardziej konserwatywnego bohatera, który, mimo że zawsze zakochuje się w bohaterce, w międzyczasie robi wszystko, aby okiełznać jej zadziorny charakterek, aby ocalić jej życie/reputację/fortunę/cokolwiek. To zabawny schemat, ale gdy czyta się kilka książek ciągiem można łatwo się w nich pogubić.

W „Kochance” główną bohaterką jest Iphiginia Bright, kobieta podszywająca się pod kochankę hrabiego Marcusa Clouda. Podejrzewa ona, że w kręgu znajomych Marcusa jest pewien szantażysta. Kiedy Marcus dowiaduje się o kochance, o której istnieniu nie miał pojęcia, udaje się do Londynu, aby przeprowadzić śledztwo. Intryga uknuta przez Iphiginię może sprawić iż mężczyzna stanie się pośmiewiskiem. Po zapoznaniu się z jej historią, Marcus decyduje się pomóc jej w dochodzeniu, a jednocześnie między nimi rozgrywa się pełen namiętności romans.

Było kilka nieścisłości, które były nie do końca dla mnie zrozumiałe. Po pierwsze, dlaczego szantażysta musiał kłamać, że Marcus został zamordowany? Czy to naprawdę tylko po to, aby żądania wydawały się o wiele bardziej poważne? Po drugie czy w konserwatywnej historycznej Anglii kochankom naprawdę wolno było popełnić mezalians, i czy tacy ludzie byliby akceptowani w społeczeństwie? Moja wiedza na temat historycznej Anglii pochodzi wyłącznie z powieści romantycznych, ale zawsze miałam wrażenie, że kochanka mężczyzny nie zostałaby zapraszana na bale, aby mieszać się z ludźmi z wyższych sfer. Następnym problemem tej książki jest dla mnie to, że po odkryciu, iż Iphigenia jest dziewicą, a nie wdową, Marcus natychmiast decyduje, że musi ją poślubić. Nie wydaje się to zgodne z jego wcześniejszymi działaniami, w których powiedział ojcu i matce pewnej panny z dobrego towarzystwa, że nie poślubi ich córki za nic w świecie. Rozumiem, że to powieść romantyczna i on zaprzeczał, że jest zakochany w Iphiginii, nawet przed samym sobą, ale jest to dla mnie trochę dziwne.

Ogólnie rzecz biorąc, książka była zabawna, pomimo wszystkich moich wątpliwości. Czarny charakter wydawał się od początku dość oczywisty, co również jak zauważyłam, że jest powszechne w powieściach Amandy Quick. „Kochanka” to prawdopodobnie nie jest ostatnia książka tej autorki, którą przeczytam. Jest to dobry sposób na relaks w godzinach wieczornych po pracy. Serdecznie polecam, zwłaszcza jeśli przepadacie za powieściami w takim klimacie.