Kobieta w czasach katedr

Régine Pernoud (1909–1998) była wybitną francuską mediewistką, która poświęciła swoje życie pracy z historycznymi dokumentami jako archiwistka i muzealniczka. Po zakończeniu II wojny światowej stworzyła wiele przełomowych dzieł, które zmieniły sposób, w jaki jej czytelnicy postrzegali średniowiecze. Jej prace wpisały się w nurt „rehabilitacji” średniowiecza, zapoczątkowany przez historyków badających codzienne życie minionych epok. Jednym z głównych tematów jej książek była rola kobiet w feudalnej Europie od X do XIII wieku, którą zgłębiła na podstawie intensywnych badań historii mieszczaństwa, co pozwoliło jej dojść do interesujących wniosków. Pernoud wykazała, że proces emancypacji kobiet nie przebiegał w prosty sposób, lecz przypominał sinusoidę. W prawie rzymskim kobiety nie były uznawane za podmioty prawne; dopiero chrześcijaństwo zrównoważyło ich status z mężczyznami, uznając ich równość przed Bogiem, pomimo dalszej skomplikowanej relacji Kościoła do kobiet. Od V wieku znaczenie kobiet rosło, zwłaszcza w dziedzinach edukacji, medycyny czy polityki, lecz zostało osłabione przez uniwersytety zdominowane przez mężczyzn. Wraz z rozwojem społeczeństwa mieszczańskiego kobiety traciły swoją pozycję, co osiągnęło szczyt w XIX wieku. Dopiero w XX wieku powróciły do wcześniejszej, silniejszej pozycji. Te opowieści Pernoud przedstawiała w formie bogatej literacko, pełnej anegdot i biografii, które oprócz atrakcyjnej narracji były oparte na solidnych, odkrywczych badaniach historycznych, docierających do najtrudniej dostępnych źródeł.