Kepler

Johannes Kepler (1571-1630) jest jedną z najbardziej intrygujących osobowości w dziejach nauki. Jako wybitny naukowiec, w czasach, kiedy Galileusz nie odważył się jeszcze wyrazić swoich przekonań, Kepler zdecydowanie wspierał teorię Kopernika. Twórca praw opisujących ruch planetarny, był także ostatnim z pitagorejczyków, niestrudzenie poszukującym boskich harmonii w przyrodzie, które widział zarówno w muzyce, jak i geometrii. Jego pisma i korespondencja odsłaniają nie tylko obraz genialnego umysłu, ale także człowieka o dużym poczuciu humoru, który z łatwością nawiązywał przyjaźnie i żywo reagował na wydarzenia swoich czasów. Kepler żył w epoce naznaczonej konfliktami religijnymi i wojnami, potrafiąc zespalać wielkie idee z codziennymi wyzwaniami. Choć pełnił funkcję nadwornego astronoma na dworze cesarza Rudolfa II i jego następców, zmagał się z ciągłymi trudnościami w otrzymywaniu należnego wynagrodzenia. Jako troskliwy ojciec i głowa rodziny, często musiał wybierać pomiędzy publikacją swych prac a zapewnieniem bytu dzieciom. Astrologia była dla niego źródłem dochodu, lecz pragnął także naukowo zgłębiać wpływ ciał niebieskich na ludzkie losy i wydarzenia na Ziemi. Jako luteranin, choć nieortodoksyjny, znalazł się pomiędzy skłóconymi obozami religijnymi; wykluczony z komunii przez swoich współwyznawców, a jednocześnie namawiany przez jezuitów do przejścia na katolicyzm. Mimo otaczającej go śmierci i zniszczenia w trakcie wielkiej wojny religijnej, Kepler pozostał nieugięty w swoich przekonaniach, gotów porzucić karierę naukową, lecz nie swoje poglądy. Ten kruchy, często chorujący człowiek, żyjąc w trudnych czasach, wywarł znaczący wpływ na europejską cywilizację, przewyższając pod tym względem wielu potężnych władców XVII wieku.