Kato-tata. Nie-pamiętnik

"Kato-tata" obnaża kwestie tabu, koncentrując się na doświadczeniach dziecka cierpiącego na wykorzystywanie, którego rany, zarówno fizyczne, jak i emocjonalne, wpływają na jego przyszłość jako dorosłej kobiety. Temat wykorzystywania dzieci jest często pomijany w rozmowach, a unikanie osobistych wspomnień dodatkowo komplikuje problem, tworząc niebezpieczeństwo, że niezabliźnione wspomnienia mogą nagle wyjść na jaw. Dlatego tak istotne jest, aby dziecko mogło głośno wyrazić swoją traumę, strach i poczucie winy. W "Kato-tacie" autor pozwala dziecku mówić prostym i bezpośrednim językiem, unikając literackich ozdobników, aby wyrazić ból, który musi zostać usłyszany. Dopóki ten niewypowiedziany cierń pozostaje niewidoczny, cierpienie dziecka będzie się przedłużać, niezależnie od biegu lat.Wyobraźmy sobie połączenie "Niedoli cnoty" Sade’a z "Malowanym ptakiem" Kosińskiego, osadzone na Dolnym Śląsku w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, aby uzyskać wyobrażenie o charakterze "Kato-taty". Czytelnik, zgłębiając tę książkę, ma szansę przejść przez piekło, skłaniając się do refleksji nad tym, ile takich światów może istnieć w naszym najbliższym otoczeniu.