Katarowie

Książka opisuje fascynującą historię katarów, chrześcijańskich heretyków, którzy działali na południu Francji od XII do XIV wieku. W regionie znanym dziś jako Langwedocja istniało wiele niezależnych miast-państw i księstw, które nie podlegały władzy króla ani papieża. Katarowie propagowali kontrowersyjne poglądy, kwestionując dogmaty Kościoła katolickiego i zasady feudalizmu. Podważali istnienie piekła oraz odrzucali sakramenty, w tym małżeństwo, uznając prywatną własność za nieracjonalną, a materialne dobra za nieczyste. Co więcej, nadawali kobietom równy z mężczyznami status religijny. Wzrost wpływów katarów, popieranych przez lokalne elity, zaniepokoił Kościół i papiestwo. W odpowiedzi, przy wsparciu króla Francji dążącego do ekspansji terytorialnej, zorganizowano krucjaty w latach 1209-1229, zmierzające do wyeliminowania katarów i ich sympatyków. Ten brutalny fragment historii zachodniej cywilizacji doprowadził do zniszczenia Langwedocji, a na południu Francji umocniła się inkwizycja - siła, która na wieki wpisała się w dzieje Europy. Ostatnia grupa katarów znalazła schronienie w podgórskiej wiosce Montaillou w Pirenejach pod koniec XIV wieku.Książka ta jest kroniką życia i zagłady katarskiego ruchu, oferując głębsze zrozumienie XIII wieku i uświadamiając czytelnikom ponadczasowy charakter nietolerancji religijnej.