Kartezjusz i Kanibale

W "Rozprawie o metodzie" Kartezjusza pojawia się na pozór mało znacząca uwaga o Kanibalach, która jednak ma głębsze implikacje w kontekście rozwoju filozofii nowożytnej. Wczesne XVII stulecie, czas intensywnej europejskiej ekspanzji w "Nowym Świecie", obfitowało w refleksje nad fundamentalnymi pytaniami: Czy ludzkość stanowi jedność? Czy nasza zdolność do rozumowania jest uniwersalna? Jak kultura wpływa na nasze poznanie? Możemy również zadać sobie pytanie, czy środowisko i edukacja wśród Kanibali wpływałyby na naszą naturę. Co kształtuje nas bardziej – otoczenie czy społeczeństwo? Dodatkowo, jak odpowiedzieć na narastający sceptycyzm zarówno w kwestiach wiedzy, jak i moralności? Analizując pojawienie się motywu Kanibali w kontekście historycznym, przyglądamy się jego narodzinom i kolejnym etapom rozwoju. Filozofowie, próbując opisać te idee, dostrzegają, że słowa odsuwają się od rzeczywistości, co jedynie podkreśla ich osadzenie w specyficznej kulturze Europy tamtych czasów. Może właśnie to skłoniło Kartezjusza do próby wyrwania filozofii z jej tradycyjnego, kulturowego ugruntowania i osadzenia jej w sferze czystego podmiotu, jako sposobu na uwolnienie się od Montaigne’owskiego relatywizmu.