Karol Estreicher

Odzyskiwanie dziedzictwa kulturowego to przedsięwzięcie wymagające ogromnej cierpliwości, wytrwałych poszukiwań oraz specjalistycznej wiedzy. W świecie powojennego chaosu zadanie to wymagało również żelaznej determinacji i niezłomności. Karol Estreicher był osobą, która doskonale łączyła te właściwości, wspierając je nieugiętą misją oraz głęboką wiarą w jej celowość. Jego życiorys to jednocześnie wciągająca opowieść detektywistyczna, wnikliwe studium psychologiczne i rozbudowana lekcja historii. Dla jednych był wybitnym uczonym i niezwykle skutecznym rzecznikiem odzyskiwania dóbr, dla innych uchodził za niekompetentnego amatora i oszusta. Jego pasja i energia były niezwykle imponujące, ale potrafił także odpychać od siebie ludzi. Dzięki Estreicherowi do Polski powróciły bezcenne dzieła, takie jak ołtarz Wita Stwosza i wawelskie arrasy. Niemniej jednak, Rada Uniwersytetu Jagiellońskiego miała poważne przyczyny, by nie przyznać mu tytułu profesora. Był pod obserwacją SB i nie znalazł pełnego uznania w kręgach naukowych. Jego kontrowersyjna reputacja wciąż walczy z jego niezaprzeczalnym wkładem w ochronę kultury.