Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Kanapa na rynku
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Wiersze autorstwa Dorty Jagić wpisują się w najlepsze tradycje światowej poezji, wyrażając sprzeciw wobec rzeczywistości, którą poetka dokładnie analizuje, aby nadać jej nowy, artystyczny wyraz. To głos osób niekochanych, samotnych, wędrujących po hotelowych i wynajętych pokojach w małych miasteczkach, gdzie duszna atmosfera mieszczańskości utrudnia oddychanie. Ich poczucie odrzucenia znajduje echo w milczących protestach młodych "oburzonych" na całym świecie. W tej poezji granica między sacrum a profanum jest zatarta - odwołania do sacrum są subtelne, czasem wręcz nieśmiałe. Chociaż wszyscy jesteśmy w pewnym sensie nomadami, sublokatorami i wędrowcami, świat i życie nie przestają nas fascynować. Energia ukryta w poezji Dorty Jagić sugeruje potrzebę refleksji w celu zrozumienia świata oraz wskazuje, że prawdziwa wolność zyskuje na znaczeniu, gdy jesteśmy świadomi jej ograniczeń i gdy potrafimy cieszyć się życiem.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Wiersze autorstwa Dorty Jagić wpisują się w najlepsze tradycje światowej poezji, wyrażając sprzeciw wobec rzeczywistości, którą poetka dokładnie analizuje, aby nadać jej nowy, artystyczny wyraz. To głos osób niekochanych, samotnych, wędrujących po hotelowych i wynajętych pokojach w małych miasteczkach, gdzie duszna atmosfera mieszczańskości utrudnia oddychanie. Ich poczucie odrzucenia znajduje echo w milczących protestach młodych "oburzonych" na całym świecie. W tej poezji granica między sacrum a profanum jest zatarta - odwołania do sacrum są subtelne, czasem wręcz nieśmiałe. Chociaż wszyscy jesteśmy w pewnym sensie nomadami, sublokatorami i wędrowcami, świat i życie nie przestają nas fascynować. Energia ukryta w poezji Dorty Jagić sugeruje potrzebę refleksji w celu zrozumienia świata oraz wskazuje, że prawdziwa wolność zyskuje na znaczeniu, gdy jesteśmy świadomi jej ograniczeń i gdy potrafimy cieszyć się życiem.
