Jak przestałem kochać design

Zmarnowałem swoją młodość, a w dzieciństwie nie dane mi było wsłuchiwać się w muzykę Stonesów czy Depeche Mode. Zamiast tego, fascynowali mnie graficy. W domu architekta Piotra Wichy nie znajdziesz pantofli, puf czy typowych meblościanek. Po posadzce odgłosy wydają drewniaki, które jakimś cudem udało się zdobyć jako odrzuty z eksportu. Plakaty zaprojektowane przez Świerzego, klocki Lego, ojcowska deska kreślarska oraz rubryka „Wybraliśmy dla Ciebie” w magazynie „Ty i Ja” to kluczowe elementy tej domowej walki z nieestetyką PRL-u. Później syn architekta staje się projektantem. Choć zmienia się system, wróg pozostaje niezmieniony, jedynie bardziej wyrazisty. "Nasze logoski są za małe!" – narzekają klienci. Fakty w mediach ustępują emocjom, a dyskusje o kolorach niezmiennie doprowadzają grafików do rozpaczy. „Zakochaj się w designie” – głoszą ekrany w warszawskich tramwajach. Dobrze zaplanowane wnętrza oddziałują na gości skuteczniej niż jakakolwiek ochrona na wejściu. Słyszał ktoś kiedyś, że design miał zmieniać świat na lepsze? Te zwięzłe, wyrafinowane teksty przypominają obrazy z kalejdoskopu, odzwierciedlając estetykę Polski ostatnich czterech dekad. Łączy je humor, erudycja i literacka biegłość autora. Marcin Wicha unaocznia, że design to nie jest taka niewinna dziedzina, jak się może wydawać. Ale mimo tego, że projektowanie bywa czasem groteskowe, pozostaje fascynującą dziedziną.