Irena Tuwim Wiersz o najważniejszym wierszu

Irena Tuwim (1898–1987) zajmuje wyjątkowe miejsce w literaturze polskiej. Uznawana za jedną z najzdolniejszych poetek dwudziestolecia międzywojennego, często wspominana jest obok takich twórczyń jak Zuzanna Ginczanka, Kazimiera Iłłakowiczówna i Maria Pawlikowska-Jasnorzewska. Jednakże jej kariera była nieodłącznie związana z faktem, że była młodszą siostrą wybitnego poety i członka grupy Skamander, co nieco przysłoniło jej własne osiągnięcia. Zadebiutowała już jako 18-latka wierszem "Panienka" w 1916 roku i opublikowała w międzywojniu trzy tomiki poezji: "24 wiersze" (1921), "Listy" (1926) oraz "Miłość szczęśliwa" (1930). Po latach wybrała swoje utwory do wydania z 1958 roku, które spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem Anny Kamieńskiej jako "powrót poetki". Znakomita była także jej twórczość dla dzieci, w tym "Marek Wagarek" (1955), "O pingwinie Kleofasku" (1960), "Co okręt wiezie?" (1962) i "Pampilio" (1962). Mimo tych osiągnięć pozostawała w cieniu swojego brata Juliana. Irena napisała również "Łódzkie pory roku" (1956), które zawierają fascynujący obraz przedwojennego dzieciństwa rodzeństwa Tuwim w fabrycznym mieście. Jej twórczość, chociaż znakomita, często była pomijana przez szerszą publiczność.