Invictus boss

Cieszę się niezmiernie, że kiedyś sięgnęłam po „Ojca chrzestnego”. To przecież ojciec wszystkich mafijnych historii. 😅 I wiecie co? W „Invictus Boss” naprawdę czuć tę charakterystyczną atmosferę mafijnej rodziny – lojalność, układy, władzę i napięcie, które unoszą się nad bohaterami.
Fabuła od samego początku wciąga i płynie swoim rytmem. Nie ma tu miejsca na nudę – kolejne strony znikają w zaskakującym tempie, a człowiek nawet nie zauważa, kiedy dociera do końca rozdziału.
Muszę jednak przyznać, że postać Sebastiana momentami doprowadzała mnie do szału. Miałam ochotę palnąć go w łeb. 😅 Nie chodzi nawet o jego rozbuchane męskie ego, bo do takich bohaterów w „życiu” zdążyłyśmy się już przyzwyczaić. Problemem jest ciągłe mielenie w kółko tego samego – „będę, nie będę”, „chcę, ale nie mogę”. Ta powtarzalność po prostu zaczyna irytować. Jak na przyszłego bossa mafii, chwilami wypada zaskakująco mało przekonująco i właśnie przez to historia traci odrobinę swojej wiarygodności. To jedyny element, za który odejmuję punkt.
Za to dialogi? Petarda! Cięte riposty i słowne przepychanki są świetnie napisane. Nie raz wybuchłam śmiechem, a niektóre wymiany zdań kradły całe sceny. No i bohaterka z tym swoim ciętym językiem… uwielbiam takie pyskate jędze, które nie dają sobie wejść na głowę.
Mimo moich zastrzeżeń z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy. Jestem ciekawa, jak rozwiną się relacje między bohaterami i liczę, że Sebastian jeszcze pokaże, dlaczego zasługuje na miano bossa. A jeśli poziom humoru i błyskotliwych dialogów zostanie utrzymany, to z przyjemnością dam się tej historii porwać po raz kolejny.