Immanencja życie

Czysta immanencja, będąca esencją życia, nie jest zależna od żadnych zewnętrznych faktorów. To życie stanowi absolutną i pełną immanencję, będąc jednocześnie przejawem całkowitej mocy i błogości. Fichte, w swoich późniejszych przemyśleniach, udało się przekroczyć tradycyjne podziały między podmiotem a przedmiotem, prezentując transcendentalne pole jako formę życia. Nie opiera się ono ani na Bycie, ani nie jest podporządkowane Aktowi, będąc jednocześnie bezpośrednią i absolutną świadomością, której aktywność nieustannie manifestuje się w życiu, lecz nie opiera się na Bycie. W ten sposób transcendentalne pole filozoficzne przekształca się w plan immanencji, przywracając do myśli filozoficznej elementy spinozjanizmu. Podobne podejście obserwował Maine de Biran w swoich ostatnich przemyśleniach. Pomimo zmęczenia, które uniemożliwiło mu ich ukończenie, dostrzegł on pod warstwą transcendencji wysiłku istnienie absolutnego życia, które jest jednocześnie immanentne. Tak więc pole transcendentalne identyfikowane jest poprzez plan immanencji, który nierozerwalnie związany jest z życiem.