Historio, historio, cóżeś ty za pani

Tytuł książki nawiązuje bezpośrednio do wiersza Agnieszki Osieckiej, przywołując obraz historii odmiennej od tej, jaką zwykle wybieramy zapamiętywać. Osiecka odkrywa przed nami wizerunek historii często niewygodnej, której staramy się unikać lub która nas przytłacza swoją pretensjonalnością i surowością. To nie melancholijna Muza Klio, lecz surowa rzeczywistość, która swoim ciężarem bywa oskarżająca i bezlitosna.Jednakże istnieje inny wymiar historii: ta bardziej pokrzepiająca, opowiadana przez wygranych i moralizatorów, która często bywa traktowana jako bajka nieposiadająca większego znaczenia. Z tą świadomością paradoksów, które towarzyszą naszym zmaganiom z przeszłością, autor tej książki pragnie zwrócić uwagę na trzecią formę historii — tę refleksyjną, krytyczną i świadomą swoich ograniczeń. W swojej pracy autor podzielił zawarte teksty na trzy uzupełniające się części.Pierwsza część skupia się na historiografii. Druga odnosi się do zjawiska pamięci zbiorowej i pamięci historycznej. Trzecia zaś obejmuje dyskusje na temat często debatowanej kategorii polityki historycznej, zarówno tej z przeszłości, jak i współczesnej. Wszystkie te eseje łączy przekonanie o różnorodnym istnieniu przeszłości w kulturze. W zależności od kontekstu, przeszłość może pełnić rolę poznawczą, emancypacyjną, rozrywkową lub propagandową. Przesyt historii oraz różnorodne sposoby jej wykorzystywania stanowią charakterystyczny znak naszych czasów.