Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Historia naturalna przypraw
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Autor wytypował do tej publikacji przyprawy dobrze znane i szeroko stosowane (pieprz czarny, cynamon, goździki, kardamon zielony, ziele angielskie, szafran), a z drugiej opisał te, które dopiero zyskują na popularności (pieprz voatsiperifery, czarny kardamon, fasola tonka), bądź miały duże znaczenie w przeszłości, a współcześnie są niemal zapomniane (pieprz długi, ajowan). Cała publikacja jest bogato udokumentowana, zarówno poprzez odniesienia do źródeł (rękopisy, starodruki, współczesne publikacje i opracowania), jak i dzięki zamieszczeniu tematycznych ilustracji. W ostatnich latach można zaobserwować coraz większe zainteresowanie dietetyką, zdrowym odżywianiem i ziołolecznictwem. Człowiek XXI wieku zauważył, że zbalansowana dieta pełni kluczową rolę w zachowaniu zdrowia i dobrostanu psychicznego. Poza ulepszaniem cech organoleptycznych przyprawy pełnią rolę tzw. „żywności funkcjonalnej” — czyli środków spożywczych wykazujących efekt fizjologiczny większy niż wynikałoby to z efektu odżywczego. Takie podejście do działania przypraw i aromatów sięga początków naszego istnienia — cywilizacji mezopotamskiej, egipskiej, greckiej, indyjskiej, rzymskiej i chińskiej. Ich przedstawiciele uważali, zresztą słusznie, że jednoznaczny podział na żywność i leki nie jest zgodny z rzeczywistością, gdyż tylko dawka czyni, że coś jest lekiem, aromatem, czy też trucizną. Możliwe, że pierwszą przyprawą stosowaną prze ludzkość jest papryka chilli (Capsicum spp.) — najstarsze ślady jej stosowania pochodzą z ok. 7500 r. p.n.e. (a na „starym kontynencie” jest to prawdopodobnie pieprz długi (Piper longum) — 2–5 tysiąclecie p.n.e.). Wcześniej zioła przyprawowe (mięta, rozmaryn, ruta, majeranek) czy owoce i nasiona (np. nasiona gorczycy białej i czarnej) mogły być już wykorzystywane przez ludy koczownicze. Chciałbym, aby ta książka mogła się przysłużyć zarówno farmaceutom, etnobotanikom, etnologom, botanikom, chemików żywności, agronomom, historykom, kucharzom, a także wszystkim tym, którym bliska jest tematyka tej publikacji.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Autor wytypował do tej publikacji przyprawy dobrze znane i szeroko stosowane (pieprz czarny, cynamon, goździki, kardamon zielony, ziele angielskie, szafran), a z drugiej opisał te, które dopiero zyskują na popularności (pieprz voatsiperifery, czarny kardamon, fasola tonka), bądź miały duże znaczenie w przeszłości, a współcześnie są niemal zapomniane (pieprz długi, ajowan). Cała publikacja jest bogato udokumentowana, zarówno poprzez odniesienia do źródeł (rękopisy, starodruki, współczesne publikacje i opracowania), jak i dzięki zamieszczeniu tematycznych ilustracji. W ostatnich latach można zaobserwować coraz większe zainteresowanie dietetyką, zdrowym odżywianiem i ziołolecznictwem. Człowiek XXI wieku zauważył, że zbalansowana dieta pełni kluczową rolę w zachowaniu zdrowia i dobrostanu psychicznego. Poza ulepszaniem cech organoleptycznych przyprawy pełnią rolę tzw. „żywności funkcjonalnej” — czyli środków spożywczych wykazujących efekt fizjologiczny większy niż wynikałoby to z efektu odżywczego. Takie podejście do działania przypraw i aromatów sięga początków naszego istnienia — cywilizacji mezopotamskiej, egipskiej, greckiej, indyjskiej, rzymskiej i chińskiej. Ich przedstawiciele uważali, zresztą słusznie, że jednoznaczny podział na żywność i leki nie jest zgodny z rzeczywistością, gdyż tylko dawka czyni, że coś jest lekiem, aromatem, czy też trucizną. Możliwe, że pierwszą przyprawą stosowaną prze ludzkość jest papryka chilli (Capsicum spp.) — najstarsze ślady jej stosowania pochodzą z ok. 7500 r. p.n.e. (a na „starym kontynencie” jest to prawdopodobnie pieprz długi (Piper longum) — 2–5 tysiąclecie p.n.e.). Wcześniej zioła przyprawowe (mięta, rozmaryn, ruta, majeranek) czy owoce i nasiona (np. nasiona gorczycy białej i czarnej) mogły być już wykorzystywane przez ludy koczownicze. Chciałbym, aby ta książka mogła się przysłużyć zarówno farmaceutom, etnobotanikom, etnologom, botanikom, chemików żywności, agronomom, historykom, kucharzom, a także wszystkim tym, którym bliska jest tematyka tej publikacji.
