Histeria

"Histeria" przedstawia złożoną mozaikę postaci i aktów mowy, które śmiało konfrontują się z ustalonymi normami społecznymi Korei, wyśmiewając tabu i kwestionując sam język. W tym dynamicznym i pełnym chaosu świecie, ciało człowieka znajduje się w centrum uwagi - ciało, które odczuwa ból poprzez represję, gniew oraz solidarność z osobami marginalizowanymi, takimi jak osoby chore psychicznie, żebracy, ubodzy, seniorzy oraz inne mniejszości. Każdy utwór stanowi akt mowy, który wyraża opór. Jak mówi poetka: "nadanie wierszowi tytułu jest jak nazwanie przestępstwa". Jednak wiersze Kim Yideum unikają pompatycznych opowieści i nie są przepełnione ideologicznością. Jej jedynym celem jest wyrażanie się w bezpośrednim emocjonalnym rejestrze, który czasem jest pełen dysonansów, insynuacji seksualnych oraz intensywnych obrazów. Język w jej twórczości płynnie przechodzi od przystępności do tego, co unikalne, a czasem nawet groteskowe. Przypadkowość, a nie piękno, wyznacza jej estetykę - nieudane zamówienie w restauracji, niechciane spotkanie w metrze czy menstruacja podczas rocznicy upamiętniającej tragedię w ruchu demokratycznym w Korei.