Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Histeria i pogarda. Antypolonizm w Republice Weimarskiej
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
W okresie od 1918 do 1933 roku politycy niemieccy, niezależnie od swoich poglądów, byli skłonni do podejmowania współpracy z totalitarnym reżimem bolszewickim w Związku Sowieckim, kierowani nienawiścią do Polski. Działania te nie tylko legitymizowały okrutny system, lecz również sprawiały, że społeczeństwo niemieckie zaczynało postrzegać totalitaryzm jako coś, co mimo zbrodni na koncie może służyć usunięciu "polskiej przeszkody". To z kolei torowało Adolfowi Hitlerowi drogę do władzy, co było w dużej mierze przygotowane przez niemieckich polityków demokratycznych współpracujących z bolszewickimi przywódcami, choćby w Rapallo w 1922 roku i w Berlinie cztery lata później. Należy podkreślić, że niemiecka strona tej współpracy była reprezentowana przez ministrów spraw zagranicznych z liberalnych kręgów, takich jak Walther Rathenau i Gustav Stresemann. Co ciekawe, Stresemann został uhonorowany Pokojową Nagrodą Nobla, mimo swojej roli w tych działaniach.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
W okresie od 1918 do 1933 roku politycy niemieccy, niezależnie od swoich poglądów, byli skłonni do podejmowania współpracy z totalitarnym reżimem bolszewickim w Związku Sowieckim, kierowani nienawiścią do Polski. Działania te nie tylko legitymizowały okrutny system, lecz również sprawiały, że społeczeństwo niemieckie zaczynało postrzegać totalitaryzm jako coś, co mimo zbrodni na koncie może służyć usunięciu "polskiej przeszkody". To z kolei torowało Adolfowi Hitlerowi drogę do władzy, co było w dużej mierze przygotowane przez niemieckich polityków demokratycznych współpracujących z bolszewickimi przywódcami, choćby w Rapallo w 1922 roku i w Berlinie cztery lata później. Należy podkreślić, że niemiecka strona tej współpracy była reprezentowana przez ministrów spraw zagranicznych z liberalnych kręgów, takich jak Walther Rathenau i Gustav Stresemann. Co ciekawe, Stresemann został uhonorowany Pokojową Nagrodą Nobla, mimo swojej roli w tych działaniach.
