Hera

Człowiek i jego egzystencjalne rozterki często staja się tematem rozmów, jak w tej historii, gdzie dwie postacie prowadzą poważną dyskusję. Ona, z papierosem w dłoni, dymem wypełniającym przestrzeń między nimi, stwierdza, że życie na Ziemi przypomina horror, stworzony przez wszechmogącego demiurga, który zaprojektował świat, gdzie jedno stworzenie pożera drugie na żywca. On, zmęczony i zniechęcony, przyznaje, że jest wyczerpany, nie tylko ludźmi, lecz także ich urojeniami. Pomimo prób nawiązania bliskości, kobieta zdaje sobie sprawę, że nie jest w stanie ocalić kogoś, kto nie chce żyć na tej planecie. Choć pierwszy wybór daje nadzieję na inną przyszłość, drugi oznacza ostateczną nicość. Jej inteligencja przynosi cierpienie, w przeciwieństwie do rówieśników, którzy zadowalają się przeciętnością i szybko dostosowują do oczekiwań społeczeństwa. Marzenia młodych kobiet o miłości i rycerzu w białym koniu, małżeństwie i potomkach są jak odgrywane role w społecznej sztuce, prowadzącej do kontynuacji gatunku, który sam przyczynia się do zniszczenia planety. Ostatecznie, literatura staje się schronieniem dla takich jednostek – miejscem, gdzie mogą rozmawiać ze zwierzętami, bez wszechobecnego lęku przed kapłanami, bogami czy innymi symbolami władzy. W tych krainach smoki są wolne, niezależne od ludzkiej żądzy dominacji. I tak jak one, czasem konsumują ludzi – co jest jedynie odbiciem brutalnej prawdy, że to człowiek jest największym zagrożeniem dla samego siebie i innych istot.