Hebrajsko-polski stary testament Prorocy

Tom pierwszy hebrajsko-polskiego interlinearnego przekładu Starego Testamentu, zawierający Pięcioksiąg, zyskał uznanie w środowiskach naukowych i stał się podstawowym narzędziem w badaniach nad Torą. Kolejny tom, Prorocy, obejmuje księgi prorockie, które według tradycji żydowskiej dzielą się na Proroków Wcześniejszych i Późniejszych. W skład Proroków Wcześniejszych wchodzą Księgi: Jozuego, Sędziów, 1 i 2 Samuela oraz 1 i 2 Królewska. Z kolei Prorocy Późniejsi to Księgi: Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela oraz Księga Dwunastu, do której należą Ozeasz, Joel, Amos, Abdiasz, Jonasz, Micheasz, Nahum, Habakuk, Sofoniasz, Aggeusz, Zachariasz i Malachiasz. Te księgi w kanonie chrześcijańskim nazywane są Prorokami Mniejszymi.Praca nad tym przekładem obejmowała dogłębne etymologiczne tłumaczenie każdego hebrajskiego słowa oraz nadanie im kodów numerycznych opisujących pełną klasyfikację gramatyczną i transliterację. Istotne było również powiązanie ich z Wielkim słownikiem hebrajsko-polskim Starego Testamentu. Takie podejście jest niezbędne, ponieważ różne semantyczne formy hebrajskich słów mogą mieć identyczne przejawy, mimo różnego pochodzenia.Wyjątkowość dzieła polega na unikalnej konstrukcji tekstu: hebrajski szyk, pisany od prawej do lewej, został zachowany, podczas gdy polski przekład, pisany od lewej do prawej, umieszczono obok niego. Całość podzielono na cztery równoległe linie, przy jednoczesnym zachowaniu zachodnich technik typograficznych, co tworzy bezprecedensowe rozwiązanie w wydawnictwach. Inne interlinearne publikacje anglojęzyczne czy niemieckie są zwykle prostsze, dwulinijkowe i często pomijają szczegółową morfologię oraz transliterację. Ponadto, żadne wydanie interlinearne Starego Testamentu publikowane na Zachodzie nie posiada tak zaawansowanego systemu odniesień do słowników.