Gomułka. Dyktatura ciemniaków

Spośród licznych postaci polskiego komunizmu, życiorys Władysława Gomułki pełen jest nieoczekiwanych zwrotów i paradoksów. Był absolwentem prestiżowej sowieckiej Leninówki oraz członkiem partii bolszewickiej, oddanym stalinistą, który wykazał się nie lada odwagą, sprzeciwiając się osobiście Stalinowi w obecności Berii. Choć Bierut umieścił go w więzieniu, jego nazwisko pojawiało się w kontekście najważniejszych stalinowskich procesów w krajach bloku wschodniego. W 1956 roku potrafił odesłać do Moskwy najpierw Nikitę Chruszczowa, a następnie Konstantego Rokossowskiego. Na Placu Defilad przyciągnął tłum liczący 400 tysięcy osób, co było rekordem wśród polskich polityków, nawet Józefa Piłsudskiego. Jego osoba zyskała uznanie kardynała Wyszyńskiego, a wśród duchowieństwa był znany jako Władysław V.Jednak wsparcie, którym obdarzył go naród, szybko roztrwonił, nie dbając o jego zachowanie. Pogrążał się coraz bardziej, schlebiając antysemickim tendencjom w aparacie władzy i społeczeństwie. Był orędownikiem interwencji w Czechosłowacji, niszcząc tym samym szanse na zreformowanie socjalizmu. Następnie zadecydował o represjach na robotnikach Wybrzeża. Ta biografia przedstawia Władysława Gomułkę jako jedynego I sekretarza KC PZPR, który próbował być niezależnym politykiem, ale podobnie jak jego poprzednicy i następcy, jego wizja nie przetrwała próby czasu.