Geopolityka głodu

Choć ziemska produkcja żywności jest wystarczająca, by zaspokoić potrzeby dwóch planet takich jak nasza, problem niedożywienia wciąż rośnie. W 2009 roku liczba osób głodujących przekroczyła miliard. Jean Ziegler, analizując tę paradoksalną sytuację, dowodzi, że głód jest wynikiem rozgrywek politycznych. Gdziekolwiek się pojawia, jest konsekwencją decyzji podejmowanych przez konkretne centra rządów politycznych i gospodarczych. Obecnie zjawisko to jest podsycane przez wzrastające ubóstwo oraz rosnące ceny produktów spożywczych. Czynniki takie jak deregulacja rolnictwa, rozwój biopaliw, przejmowanie ziem uprawnych oraz traktowanie żywności jako towaru na rynku finansowym to kluczowe elementy geopolityki głodu. Neoliberalne polityki wspierane przez instytucje takie jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy czy Światowa Organizacja Handlu faworyzują przemysły spożywcze krajów zamożnych, nie bacząc na los miliardów drobnych rolników z globalnego Południa. Są oni wypierani z rynku przez subsydiowane korporacje, co prowadzi do ubóstwa i głodu. Ziegler nie tylko przygląda się mechanizmom prowadzącym do światowego kryzysu żywnościowego, ale także proponuje alternatywną politykę żywnościową, która dążyłaby do przerwania dominacji międzynarodowych monopoli rolnych, pozwalając potrzebującym odzyskać utraconą suwerenność w dziedzinie żywności.