Galia belgijska 57-51 p.n.e

Wśród wielu plemion zamieszkujących obszar Galii, Belgowie wyróżniali się swoją walecznością. Ich odwaga i umiejętności bojowe były efektem stałych starć z plemionami germańskimi napierającymi ze wschodu, z którymi sąsiadowali wzdłuż Renu. Dorobiono im również charakter hartowany brakiem kontaktu z kulturą śródziemnomorską i ograniczonym handlem, jako że kupcy niezwykle rzadko odwiedzali ich ziemie, przynosząc towary, które mogłyby osłabić ich hart ducha. Tak scharakteryzował Belgów Gajusz Juliusz Cezar, który zmagał się z nimi w wielu zaciętych starciach.

Belgowie byli kluczowym przeciwnikiem w tzw. wojnie galijskiej (5851 p.n.e.), słynącej z intensywności i dramatyzmu walk. Jako pierwsi w Galii przeciwstawili się rzymskim legionom, w drugim roku wojny, gdy obecność Rzymian zaczęła ich zaniepokajać. Choć planowali atak, Cezar ich uprzedził. W 57 r. p.n.e. w trakcie kampanii belgijskiej doszło do dramatycznej bitwy nad rzeką Sabis z plemieniem Nerwiów, gdzie wojska rzymskie były bliskie porażki. Belgowie znów zyskali przewagę w 54 r. p.n.e., kiedy powstali przeciwko Rzymowi, odnosząc największe zwycięstwo nad legionami w czasie całej wojny. Pokonani w kraju Eburonów, belgijski ród doświadczył jednak surowej zemsty, a król Ambioryks stał się głównym celem Cezara, który z niezłomną determinacją próbował go pochwycić. Ponadto, spośród wszystkich plemion Galii, to właśnie belgijskie ludy Morynowie i Menapiowie najdłużej stawiały opór Rzymianom.