Galeria potworów

Daniel Passent we wstępie do książki „Galeria potworów” opisuje świat Agnieszki Osieckiej jako opowieść o ludziach, miejscach i wydarzeniach mających wpływ na jej życie. Osiecka nie moralizuje ani nie ocenia swoich bohaterów, lecz z ogromnym zainteresowaniem i otwartością przedstawia ich słabości oraz dziwactwa. To właśnie jej empatia i otwartość na innych, bez względu na ich pozycję społeczną, sprawia, że Galeria zyskuje miano uniwersalnego portretu świata. Jako „zwierzę towarzyskie”, Osiecka łatwo nawiązywała relacje, co znajduje odzwierciedlenie w jej wspomnieniach pełnych humoru i refleksji. Książka przedstawia zarówno znane postaci kultury, jak Marek Hłasko czy Krzysztof Komeda, jak i nieznane osoby spotkane na ulicy czy w redakcji. Równe traktowanie wszystkich postaci podkreśla wartościowość jej twórczości. „Galeria potworów”, publikowana pierwotnie w „Polityce” w latach 1988–1992, jest również autoportretem poetki, która słynęła z umiejętności obserwacji i mistrzowskiego posługiwania się słowem. Agnieszka Osiecka była nie tylko poetką, ale także autorką tekstów piosenek, pisarką, reżyserką, a także znaną dziennikarką. Od 1954 roku współpracowała z Studenckim Teatrem Satyryków jako autorka tekstów, prowadziła również Radiowe Studio Piosenki w Polskim Radiu, które przyczyniło się do rozwoju kariery wielu artystów. Od 1994 roku związana była z Teatrem Atelier w Sopocie, dla którego napisała swoje ostatnie dzieła. Fundacja Okularnicy, założona przez jej córkę Agatę Passent, zajmuje się dbaniem o jej dorobek. Po śmierci Osiecka została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski przez Prezydenta RP.