Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Fragmenty dyskursu żałobnego
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Jeśli przyjmiemy, że „łzy żałoby są podobne do wydzielin osoby chorej”, jak wskazuje Philippe Aries, a żałoba jawi się jako groźna „choroba zakaźna”, to logiczne byłoby unikanie miejsc i kontaktów, które mogą prowadzić do zarażenia według zasad profilaktyki. Przeczy temu jednak bogata ilość tekstów, które analizują i upubliczniają doświadczenia związane z żałobą. Mimo wcześniejszego dominującego przekonania, że żałoba powinna przebiegać według jednolitego wzoru, rzeczywistość pokazuje, że nie ma jednego uniwersalnego sposobu jej przeżywania. „Estetyka żałoby” balansuje pomiędzy osobistym, dyskretnym wyrażaniem emocji a dwoistą przyjemnością, którą czerpią zarówno osoba przeżywająca żałobę, jak i obserwujący ją uczestnicy kultury. Czasami żałoba przybiera formę towaru, który jest udostępniany publiczności, choć w tym przypadku kierujący się nią motywy różnią się znacząco od czysto komercyjnych pobudek. Jednym z częściej pojawiających się pojęć w tej książce jest „praca żałoby”, która wymaga zaangażowania i działania.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Jeśli przyjmiemy, że „łzy żałoby są podobne do wydzielin osoby chorej”, jak wskazuje Philippe Aries, a żałoba jawi się jako groźna „choroba zakaźna”, to logiczne byłoby unikanie miejsc i kontaktów, które mogą prowadzić do zarażenia według zasad profilaktyki. Przeczy temu jednak bogata ilość tekstów, które analizują i upubliczniają doświadczenia związane z żałobą. Mimo wcześniejszego dominującego przekonania, że żałoba powinna przebiegać według jednolitego wzoru, rzeczywistość pokazuje, że nie ma jednego uniwersalnego sposobu jej przeżywania. „Estetyka żałoby” balansuje pomiędzy osobistym, dyskretnym wyrażaniem emocji a dwoistą przyjemnością, którą czerpią zarówno osoba przeżywająca żałobę, jak i obserwujący ją uczestnicy kultury. Czasami żałoba przybiera formę towaru, który jest udostępniany publiczności, choć w tym przypadku kierujący się nią motywy różnią się znacząco od czysto komercyjnych pobudek. Jednym z częściej pojawiających się pojęć w tej książce jest „praca żałoby”, która wymaga zaangażowania i działania.
