Dziewczyna na klifie (ilustrowane brzegi)

To jedna z tych książek, które najpierw przyciągają wzrok, a dopiero potem zaczynają grać emocjami. Ta piękna, dopracowana szata graficzna z ilustrowanymi brzegami naprawdę robi wrażenie i od razu daje poczucie, że trzyma się w rękach coś wyjątkowego. To nie jest tylko ładne wydanie do postawienia na półce. To książka, po którą chce się sięgnąć od razu, jeszcze zanim przeczyta się pierwsze zdanie.

Sama historia wciąga bardzo szybko, choć nie w taki prosty, lekki sposób. Raczej powoli, warstwa po warstwie, aż nagle człowiek orientuje się, że jest już głęboko w tej rodzinnej tajemnicy, w tych wszystkich przemilczeniach, niedopowiedzeniach i powrotach do przeszłości. Lucinda Riley miesza tu różne czasy, wraca do I i II wojny światowej, i to rzeczywiście działa na korzyść fabuły, bo bez tego trudno byłoby zrozumieć, skąd biorą się wszystkie pęknięcia między bohaterami. Tę opowieść trzeba było tak poprowadzić, inaczej byłaby znacznie płytsza.

Podobało mi się to, że autorka nie podaje wszystkiego od razu. Przez sporą część książki trudno przewidzieć, dokąd to wszystko zmierza, a zakończenie potrafi zaskoczyć, nawet jeśli w trakcie lektury pojawiają się różne domysły. Nie wszystko było dla mnie idealne, bo kilka rzeczy trochę mnie rozczarowało. Przede wszystkim reakcja Granii po wyjeździe z Nowego Jorku wydała mi się przesadzona. Miałam poczucie, że wobec Matta zachowała się zbyt ostro i po prostu nie do końca ją w tym rozumiałam. To był dla mnie taki moment, kiedy książka na chwilę straciła wiarygodność emocjonalną.

Druga rzecz to tajemnica pochodzenia Anny. Tu też nie mogę powiedzieć, że byłam zaskoczona. Można było to wcześniej przeczuć, więc ten wątek nie wywołał aż takiego efektu „wow”, jakiego się spodziewałam. Za to szkoda mi było tego, że autorka nie rozwinęła niektórych pobocznych postaci. Rodzina Granii mogła zostać pokazana szerzej, brat właściwie pojawia się bardzo pobieżnie, podobnie przyjaciele Matta czy jego rodzice. I to czuć, bo historia ma duży potencjał, a kilka wątków zostało tylko muśniętych.

Mimo tych zastrzeżeń ta książka naprawdę mnie wciągnęła. Jest w niej coś, co sprawia, że chce się czytać dalej, nawet jeśli ma się pewne uwagi. To nie jest typowa, słodka historia z prostym happy endem i może właśnie dlatego zapada w pamięć. Finał zostawia emocje, które nie kończą się razem z ostatnią stroną, tylko jeszcze chwilę w człowieku siedzą.

Dla mnie to była dobra, solidna lektura, na mocną siódemkę, może nawet odrobinę wyżej za klimat i za samą przyjemność czytania. I chociaż to była moja pierwsza książka Lucindy Riley, to nie zamknęłam po niej drzwi do jej twórczości. Raczej zostawiłam je uchylone, bo mimo wszystkich zastrzeżeń ta opowieść ma w sobie coś, co jednak zostaje w pamięci.