Dzień dobry tupciu Tupcio Chrupcio

Dacie wiarę, że kupiłam dziś ponad dwadzieścia książek? Nie miałam takiej intencji, ale kiedy widzę te wszystkie wspaniałe opowieści, tracę głowę i nie znam umiaru, szczególnie w zakresie kryminałów prawniczych Remigiusza Mroza i Katarzyny Bondy. Tak się składa, że moi ulubieni autorzy wydali swoje nowe książki tej jesieni i od rana polowałam na promocje z okazji Black Friday ? Rozpędzona szałem zakupów kupiłam również cztery książki z Tupciem Chrupciem w roli głównej dla mojego ukochanego siostrzeńca. Michałek, kiedy mnie widzi, krzyczy głośno „Przybij łapkę”, to nasz znak powitalny, inspirowany hasłem głównego bohatera opowieści Elizy Piotrowskiej ?.  
 
Przez ostatni rok stałam się prawdziwą specjalistką w zakresie literatury dziecięcej, choć sama planuje macierzyństwo w raczej nie dającej się przewidzieć przyszłości. Zresztą obecnie nie widzę ku takim poważnym decyzjom klimatu, skoro naczelnik naszego państwa wskazuje na mnie bezosobowo palcem, sugerując, że „daje w szyję” i tylko to mnie powstrzymuje przed założeniem rodziny. Serio? Ach dość o polityce, ten temat ciągle dzieli moją rodzinę przy okazji rozmaitych uroczystości, a na horyzoncie już Boże narodzenie... ? Wracając do przygód Tupcia Chrupcia, to trzeba przyznać, że są one niezwykle życiowe. Mój siostrzeniec miał fazę na nie mycie zębów, podjadanie słodyczy przed snem, czy nawet bycie samolubem w zakresie ulubionych zabawek. Nie są to zachowania szokujące, raczej bliskie każdemu dziecku w tym wieku, jak usłyszałam od siostry. Słabość do literatury pchnęła mnie w otchłań internetu, poszukiwałam dla Michałka bajek edukacyjnych, które okazałoby się wsparciem wobec wyzwań wieku przedszkolnego. Tytułowy bohater opowieści Elizy Piotrowskiej mierzy się z podobnymi problemami. Pamiętam, jak czytaliśmy z siostrzeńcem opowieść „Tupcio. Chrupcio. Nie chcę się myć”. Usłyszałam, że dziecko mojej siostry nie lubi się myc, bo... woda brzydko pachnie. Chyba nigdy bym na to nie wpadła ?.  
 
Opowieść „Tupcio Chrupcio. Jak w zegarku” przedstawia historię z lekko kryminalnym wątkiem, okazuje się bowiem, że tytułowy bohater zgubił swojego ulubionego przyjaciela. Wyjątkowo jednak nie chodzi o Borsuka Borysa albo Bobra Benia, ale misia Teddiego! Sprawa była poważną, kto zna perypetie Tupcia Chrupcia ten wie, jak mała myszka mocno czuje się związana ze swoim pluszakiem. Tupcio udał się do pana zegarmistrza, a tam nie tylko odszukał swoją zgubę, ale poznał magiczny świat, przypominający najpiękniejsze momenty z Harry’ego Pottera. Serio, szczególnie ilustracje wskazywały na magiczny charakter zegarkowego świata pana Jarzynki ?.  
 
A skoro już o ilustracjach wspomniałam, warto dodać, że obrazki Marco Campanelli zachwycają, budzą ciepłe skojarzenia i przede wszystkim cieszą oczy mojego siostrzeńca. Kiedy odwiedzam Michałka, często lądujemy z książką na kolanach i nie zauważyłam takiej precyzji, szczegółowości w obrazkach innych książek, jak to ma miejsce w opowiadaniach Elizy Piotrowskiej. Często już same okładki wyglądają cudownie, a widok Tupcia Chrupcia, który trzyma za rączkę Teddiego zwiastuje, że priorytetem całej historii będzie poszukiwanie przyjaciela. Czy przyniesie ono pożądane efekty? Cóż, chciałabym was utrzymać w niepewności, ale bajki tym różnią się od moich kryminałów prawniczych, że ich bohaterowie żyją długo i szczęśliwie. Razem ze swoimi pluszakami ?  

Książka „Tupcio Chrupcio. Jak w zegarku” to opowieść, którą czytamy na dobranoc od kilku dni na zmianę z mężem naszemu trzyletniemu synkowi. Karolek już jakiś czas sam wybiera, co chce usłyszeć przed snem, i często ten wybór pada na Tupcia Chrupcia, bohatera opowieści Elizy Piotrowskiej. Tym razem bajka ma niezwykły charakter i obudziła we mnie wspomnienia związane z ulubionym pluszakiem z dzieciństwa. Pamiętacie, do kogo tuliliście się przed snem, kiedy gasło światło i nie było już nikogo innego w waszym pokoju? ?  
 
Tupcio Chrupcio jest ciekawy świata jak każdy przedszkolak. Wszystkie chce dotknąć, spróbować, sam się przekonać co się później wydarzy. Nie inaczej było w opowieści związanej z utratą ulubionego przyjaciela, misia Teddiego. Na szczęście rozłąka nie trwała długo i mała myszka wiedziała, gdzie szukać Teddiego, jednak wcześniej Tupcia dopadła myśl, że może Teddi odszedł na zawsze? Dla dziecka podobna myśl może mieć traumatyczny charakter. Pamiętam, jak w lipcu tego roku zbieraliśmy się z rodziną na wyjazd nad morze. Wiecie, jak jest – rano chaos i pakowanie kolejnych rzeczy, wcale nie mając przy tym pewności, ze w ogóle się przydadzą ?. Nasz wyjazd do Kołobrzegu opóźnił się o dwie godziny, nigdzie nie mogliśmy znaleźć Filipa, ulubionego pluszaka mojego synka. Maskotka nie jest w najlepszej kondycji, jednak moje dziecko nie chce słyszeć o innej. Bywa to kłopotliwe, gdy się zawieruszy, a wtedy płacz synka słychać na całe osiedle. Tupcio Chrupcio również mocno posmutniał, gdy okazało się, że gdzieś Teddi się zawieruszył, wkrótce okazało się, że to dopiero początek przygód i sporą rolę odegra w tym pan Jarzynka, prowadzący sklep z zegarkami. Prosta opowieść o przyjaźni dziecka ze swoja ulubioną maskotką, której szczęśliwy finał okazał się nie tylko pouczający, ale przede wszystkim wzruszający ?.  
 
Warto zwrócić uwagę na ilustracje przedstawione w opowieściach Elizy Piotrowskiej. W pewnym sensie książki z mysim bohaterem stanowią dwie osobne opowieści. Jedna z nich opowiedziana jest słowami, druga z kolei przepięknymi ilustracjami. Docenią to przede wszystkim maluchy, które jeszcze nie potrafią czytać i samo przeglądanie bajki sprawia im radość. Spora w tym zasługa Marco Campanelli, autora ilustracji do bajek z Tupciem Chrupciem w roli głównej. Włoski grafik zachwyca szczegółowością swoich obrazów — wyszukiwanie ich to nie lada gratka w oczach mojego dziecka ?.  
 
Książki mają twardą oprawę, strony są lekko śliskie, co ułatwia ich kartkowanie, szczególnie maluchom. Każda z opowieści z Tupciem Chrupciem w roli głównej ma nieco inną szatę graficzną, związaną z motywem książki. W przeszłości korzystaliśmy z tego i prosiłam synka, aby przynosił książki w kolorze zielonym, niebieskim czy czerwonym – moje dziecko nauczyło się kolorów w mniej niż tydzień! ?  
 
Polecam też opowiadania Elizy Piotrowskiej z dołączonymi naklejkami, niektóre książki zawierają nawet mini farbki. Przy odrobinie wody i małym pędzelku, maluch ma okazje spędzić godziny nad kolorowaniem swoich ulubionych postaci. Mojego syna trudno wtedy oderwać od swojego ulubionego zajęcia, mąż się śmieje, że rośnie nam w domu światowej sławy malarz ?.