Dwie splecione korony

Drugi tom dylogii „Tajemnice Króla Shepherda” to książka, która zasługuje na dużo uwagi, choć według mnie nie tak jak pierwsza część. Mam wrażenie, że tutaj dostajemy całkowicie inną książkę czego kompletnie się nie spodziewałam po zakończeniu pierwszej części.

Dalej kontynuowany jest wątek zebrania wszystkich Kart Opatrzności i uwolnienia królestwa od magii i ducha lasu, ale przodują w nim całkowicie inne postacie. Dostajemy tutaj rozdziały z perspektywy trzech postaci - Ravyna, Elma i Elspeth. Co ciekawe tej ostatniej jest najmniej, gdyż nie uczestniczy ona tak naprawdę w akcji po wydarzeniach z końcówki pierwszej części. Jest to logiczna zagrywka ze strony autorki i jak najbardziej ma fabularny sens, ale muszę przyznać, że brakowało mi Elspeth i jej uroczego charakteru.

Historia Elma i co ciekawe Ione wysuwa się tutaj na pierwszy plan. Podoba mi się ich wspólny wątek, początkowa niechęć oraz zadziorny charakter Elma. Ich wzajemne docinki dodają tej książce emocji. Mam wrażenie, że ich romans został nawet lepiej napisany niż Elspeth i Ravyna.

Kolejna rzecz, która podoba mi się w tej książce to to, że dowiadujemy się znacznie więcej o tajemniczej przeszłości Króla Shepherda. Tak naprawdę wszystkie jego tajemnice i to jak przyczynił się on do stworzenia Kart Opatrzności zostają tutaj rozwiązane, a czytelnik nie ma uczucia, że coś zostało pominięte.

Jedyne do czego mogę się przyczepić to zakończenie, które dla mnie było bez polotu. Jak najbardziej pasowało do historii ale brakowało mi tutaj jakiejś ciekawej zagrywki, efektu „wow” lub czegoś co sprawiłoby, że poczułabym więcej emocji. Jest to dobrze napisana, lekka powieść romantasy, którą czytało mi się bardzo przyjemnie ale nie znajdzie ona miejsca w mojej top liście książek. Niemniej jednak polecam każdemu kto lubi takie klimaty!

Tak jak pisałam w opinii do poprzedniej części. Ten świat mnie kupił. Magia pochodząca z kart. Mgła, ruiny i Duch Lasu. To wszystko od początku miało sens, budowało klimat i łączyło się w idealną całość. I w tej części to w ogóle nie traci jak to często bywa w drugich częściach.
Tutaj jest lepiej.
Od 50% ciężko jest odłożyć książkę i dosłownie zamiast spać żeby rano wstać wyspana to nie mogłam przestać dopóki nie skończyłam. Takie zakończenie jest idealna. Te dwie książki są idealne i nie mogę się już doczekać jak do nich wrócę.

Zazwyczaj bardzo się przywiązuje do głównych bohaterów i nie lubię zmian, ale tutaj mi się podobało. Elm z Ilone byli idealna parą. Przyznam szczerze, że ich sceny przypadły mi do gustu nawet bardziej.

Czytajcie!!