Drzewo

Z jednej strony jest ciekawość, ale z drugiej strony pojawiają się obawy. Może tak, może nie. Królik Bob zastanawia się, co kryje się po drugiej stronie drzewa. Kiedyś był już blisko, ale zjawił się pies i musiał się wycofać. Myśl o tym, co tam może się znajdować, nadal go kusi, ale nie jest do końca pewien, czy rzeczywiście powinien się tam udać. Może zadowolić się historią opowiedzianą przez Hilberta, choć i w jego opowieściach brak absolutnej pewności co do ich prawdziwości. Książki obrazkowe Bárðura Oskarssona cechują się prostotą i dowcipem, jednak nie dają jednoznacznych odpowiedzi na prowokujące pytania. Bohaterowie zmierzają się z niepewnościami egzystencjalnymi, moralnymi i poznawczymi. Humor, który jest abstrakcyjny i pełen absurdu, łączy się tutaj z głęboką wrażliwością. „Drzewo” nie odstaje od tego wzorca. To historia opowiedziana z przytupem, która dotyczy między innymi wysiłków, jakie wkładamy w zrozumienie otaczającego nas świata i innych ludzi. Oskarsson bazuje na minimalistycznym stylu. Duże, prawie monochromatyczne powierzchnie w jego książkach pozwalają uwypuklić to, co nieodkryte lub nienarysowane, podkreślając niuanse i zachowując przy tym ciszę oraz spokój.