Drapieżcy

Wiem, że Masterton ma zagorzałych fanów, którzy będą mnie za to ganić... ale ta książka powinna być o wiele lepsza, niż była.

Mężczyzna rozwodzi się, traci firmę, zabiera syna i dostaje pracę przy remoncie domu, który jest wystawiony na sprzedaż. Według mieszkańców miasta dom jest nawiedzony i jest domem szczura, który ma coś wspólnego ze znikającymi dziećmi. Przypadkowa dziewczyna pojawia się w nawiedzonym domu, mężczyzna i dziecko zapraszają ją do siebie, zaczynają się dziać straszne rzeczy.

Masterton ma doskonały sposób wywoływania paniki u czytelnika, jest bardzo dobry w tworzeniu przerażającego domu, dźwięków i sprawiania, że włosy na rękach stają dęba. To moja pierwsza książka Mastertona i jestem pod wrażeniem jego umiejętności budowania atmosfery. Ma też całkiem niezłą fabułę, w której potrafi wykorzystać niektóre wątki lovecraftiańskie, do których zdaje się dążyć.

Przy całym talencie Mastertona w dziedzinie atmosfery i fabuły... bardzo brakuje mu w dziale inteligentnych postaci. Po pierwsze, nie ma mowy, żeby ktokolwiek został w tym domu po tym, jak ludzie zaczęli ginąć. Po drugie... akcja całej książki rozgrywa się w ciągu niecałego tygodnia, co, przykro mi, ale relacje, które się rozwijają i są najwyraźniej tak ważne dla fabuły, nie mogły się rozwinąć w tym czasie. Wybory, jakich dokonują bohaterowie, graniczą z niedorzecznością, prawie tak, jakby wszyscy kompletnie postradali zmysły.

Masterton tak bardzo dbał o atmosferę i nastrój, że byłem w stanie wybaczyć mu to potknięcie, dopóki nie dotarliśmy do końca książki... od tego momentu wydaje się, że wepchnął 150 stron materiału na 50, a jego mocne strony - atmosfera i fabuła - straciły na znaczeniu.

Jednak mimo moich narzekań, książka jest wartościowa. W najbliższej przyszłości zamierzam przeczytać inną książkę tego autora. Potrafi on świetnie manipulować czytelnikiem poprzez atmosferę... Mam nadzieję, że w innych jego książkach jego postacie będą silniejsze.

Wiem, że Masterton ma zagorzałych fanów, którzy będą mnie za to ganić... ale ta książka powinna być o wiele lepsza, niż była.

Mężczyzna rozwodzi się, traci firmę, zabiera syna i dostaje pracę przy remoncie domu, który jest wystawiony na sprzedaż. Według mieszkańców miasta dom jest nawiedzony i jest domem szczura, który ma coś wspólnego ze znikającymi dziećmi. Przypadkowa dziewczyna pojawia się w nawiedzonym domu, mężczyzna i dziecko zapraszają ją do siebie, zaczynają się dziać straszne rzeczy.

Masterton ma doskonały sposób wywoływania paniki u czytelnika, jest bardzo dobry w tworzeniu przerażającego domu, dźwięków i sprawiania, że włosy na rękach stają dęba. To moja pierwsza książka Mastertona i jestem pod wrażeniem jego umiejętności budowania atmosfery. Ma też całkiem niezłą fabułę, w której potrafi wykorzystać niektóre wątki lovecraftiańskie, do których zdaje się dążyć.

Przy całym talencie Mastertona w dziedzinie atmosfery i fabuły... bardzo brakuje mu w dziale inteligentnych postaci. Po pierwsze, nie ma mowy, żeby ktokolwiek został w tym domu po tym, jak ludzie zaczęli ginąć. Po drugie... akcja całej książki rozgrywa się w ciągu niecałego tygodnia, co, przykro mi, ale relacje, które się rozwijają i są najwyraźniej tak ważne dla fabuły, nie mogły się rozwinąć w tym czasie. Wybory, jakich dokonują bohaterowie, graniczą z niedorzecznością, prawie tak, jakby wszyscy kompletnie postradali zmysły.

Masterton tak bardzo dbał o atmosferę i nastrój, że byłem w stanie wybaczyć mu to potknięcie, dopóki nie dotarliśmy do końca książki... od tego momentu wydaje się, że wepchnął 150 stron materiału na 50, a jego mocne strony - atmosfera i fabuła - straciły na znaczeniu.

Jednak mimo moich narzekań, książka jest wartościowa. W najbliższej przyszłości zamierzam przeczytać inną książkę tego autora. Potrafi on świetnie manipulować czytelnikiem poprzez atmosferę... Mam nadzieję, że w innych jego książkach jego postacie będą silniejsze.

Graham Masterton wie, jak pisać historie, w końcu napisał dziesiątki książek z różnych gatunków. Choć lubię jego thrillery i powieści kryminalne/misteryjne, po raz pierwszy odkryłem go wiele księżyców temu dzięki jego powieściom grozy. Nie wiem, skąd wziąłem "Drapieżców". Była to jedna z wielu książek czekających na przeczytanie, ale ponieważ ma już ponad 20 lat, jestem zaskoczony, że nie czytałem jej wcześniej.

Nie ma nic zbyt oryginalnego w tym, że niedawno rozwiedziony facet i jego syn przeprowadza się do tajemniczego, starego domu, który okazuje się być nawiedzony. Wkrótce pojawia się atrakcyjna, młoda kobieta, by przyłączyć się do zabawy. W nocy zaczynają się dziać różne rzeczy i zanim się obejrzysz, rozpętuje się piekło.

Jak w przypadku większości horrorów, musimy zadać sobie pytanie, dlaczego główny bohater dokonał takich, a nie innych wyborów - dlaczego nie opuścił tego cholernego domu? Jednak bez głupich postaci większość horrorów nie istniałaby, jest rozrywkowo i dobrze, a Masterton wie, jak pisać i opowiadać. "Drapieżcy" rozwija się w dobrym tempie i nigdy nie wlecze się, więc daję jej przyjemne 4 gwiazdki.