Deportacja i praca przymusowa

Podczas II wojny światowej niemieckie władze deportowały od miliona do półtora miliona dzieci z Polski i Związku Radzieckiego do przymusowej pracy w III Rzeszy. Te dzieci, uznawane przez nazistów za gorszy gatunek ludzi, były poddawane okrutnemu traktowaniu zarówno w czasie podróży, jak i w ramach warunków pracy i życia. Wykorzystywane były w różnych sektorach, od wojskowych warsztatów remontowych Wehrmachtu i SS, po prace przy budowie infrastruktury, lotnisk, umocnień dla Organizacji Todta i Niemieckich Kolei Wschodnich. Angażowane były również w górnictwie, przemyśle, rolnictwie, rzemiośle, a nawet jako pomoc domowa.Autor książki szczegółowo analizuje rolę zarówno władz wojskowych, jak i cywilnych w procesie deportacji i późniejszej pracy przymusowej, jednocześnie ukazując, jak te działania były ściśle powiązane z polityką okupacyjną i germanizacyjną reżimu nazistowskiego. Jego wnioski bazują na wieloletnich badaniach archiwalnych, przeprowadzonych zarówno w Niemczech, jak i za granicą. Szczególne znaczenie w opracowaniu mają osobiste relacje ofiar, dla których wspomnienia z okresu utraconego dzieciństwa są bolesnym świadectwem doświadczonych cierpień.Daniela Łukomska, jedna z ofiar opisywanego losu, wspomina, jak w najtrudniejszych chwilach myśl o rodzicach dawała jej siłę do przetrwania. Jako jedynaczka, pragnęła po wojennych traumach wrócić do życia z rodziną.Książkę tę napisał Johannes-Dieter Steinert, profesor Uniwersytetu w Wolverhampton. Specjalizujący się w historii drugiej wojny światowej i badaniach migracyjnych, Steinert po raz pierwszy wydał swoją pracę w języku polskim, co stanowi ważny krok w popularyzacji jego badań i odkryć w Polsce.