Czerń. Kolory zła. Tom 2

„Czerń” Małgorzaty Oliwii Sobczak to powieść fikcyjna, ale aż boleśnie prawdziwa. To historia, która mogłaby wydarzyć się tuż obok — za ścianą, w szkole, w domu, w miejscu, które z pozoru wydaje się bezpieczne.
Autorka nie oszczędza czytelnika. Dotyka tematów najciemniejszych z możliwych: „czarnej pedofilii”, złego dotyku, przemocy psychicznej, zaburzeń i – co najbardziej przerażające – społecznego milczenia. Oczu, które widzą. Uszu, które słyszą. I ust, które nie mówią nic.
To przejmujący obraz ludzkich dramatów — a właściwie dramatów dzieci, które nie mają narzędzi, by się bronić. Sobczak pokazuje także mechanizmy znane z nagłówków gazet: zamiatanie spraw pod dywan, ochronę wpływowych nazwisk, proceduralne „rozmywanie” odpowiedzialności. System bywa bardziej bezwzględny niż jednostka.
Idealnie współgra z tym cytat:
„Czasami się wydaje, że to, co się wydaje, naprawdę jest.”
— K. Bonda, B. Lach, „Zbrodnia niedoskonała” (2016)
W „Czerni” to zdanie wybrzmiewa szczególnie mocno. Bo intuicja często wie pierwsza.
Drugi tom serii „Kolory zła” uważam za ciekawszy i bardziej dopracowany niż „Czerwień”. Napięcie nie opada ani na moment. Nie ma tu zbędnych wątków ani przegadanych scen — fabuła jest gęsta, konkretna i emocjonalnie wymagająca.
To książka, którą czyta się szybko, ale nie lekko. Trudna tematyka — krzywda dzieci — zostaje z czytelnikiem na długo. To nie jest kryminał dla rozrywki. To kryminał, który uwiera. I właśnie dlatego warto go przeczytać.