Cofnąć czas

Dobra, to będzie brutalnie szczerze: „Cofnąć czas” nie jest moim ulubionym tomem Samanthy Young, ale jednocześnie to dalej jest poziom, którego masa romansów może jej pozazdrościć. I chyba właśnie to jest najbardziej frustrujące. Bo czytałam tę książkę z przyjemnością, serio, wciągnęłam się, kibicowałam bohaterom, miałam swoje emocje, ale cały czas z tyłu głowy siedziało mi, że wcześniejsze części tej serii robiły na mnie mocniejsze wrażenie.

Największy plus? Shannon. A raczej to, jak została napisana. Young znowu zrobiła coś, co bardzo lubię, czyli nie stworzyła bohaterki idealnej do wielbienia, tylko dziewczynę konkretnie poobijaną przez życie, która momentami sama sobie szkodzi, bo zwyczajnie nie umie inaczej. Shannon ma za sobą toksyczne relacje, dużo złych doświadczeń i zero wiary w to, że coś dobrego może ją jeszcze spotkać. I to się czuje praktycznie cały czas. Nie tylko w tym, co mówi, ale też w tym, jak reaguje, jak się wycofuje, jak nie potrafi zaufać nawet wtedy, kiedy bardzo by chciała.

I właśnie to było dla mnie najmocniejsze w tej książce. Nie sam romans, nie chemia, tylko ten psychologiczny ciężar. Young naprawdę umie pisać o ludziach, którzy noszą w sobie coś trudnego. Nie robi z tego taniego dramatu pod czytelnicze wzruszenie, tylko pokazuje, jak przeszłość potrafi wejść człowiekowi do głowy i tam siedzieć, nawet jeśli pozornie wszystko już się skończyło. To jest chyba znak rozpoznawczy tej serii w ogóle. Silne więzi, dużo emocjonalnego bagażu i to poczucie, że bohaterowie nie zakochują się w próżni, tylko razem z całym swoim bałaganem.

Cole… no cóż, tutaj mam trochę klasyczne „lubię cię, ale”. Bo z jednej strony naprawdę fajnie wypada jako partner dla Shannon. Jest cierpliwy, ciepły, bardziej wartościowy, niż sugeruje jego wygląd i reputacja. Z drugiej strony Samantha Young po raz kolejny trochę przesadza z kreowaniem swoich męskich bohaterów na ósmy cud świata. Ja wiem, taki urok gatunku, ale momentami miałam ochotę powiedzieć: dobra, już rozumiem, że jest piękny, wyrzeźbiony, charyzmatyczny i pewnie jeszcze pachnie jak marzenie, możemy iść dalej. To mi trochę zgrzytało, bo przez takie idealizowanie bohater momentami traci odrobinę naturalności.

Natomiast ich relacja była okej, nawet bardzo okej. Nie rozwaliła mnie emocjonalnie tak jak niektóre wcześniejsze pary u Young, ale miała swoje momenty. Podobało mi się, że Cole nie jest tylko gościem, który ma „uratować” Shannon, tylko kimś, kto naprawdę próbuje ją zrozumieć. A Shannon nie jest typową bohaterką, która po jednym miłym geście nagle odzyskuje wiarę w ludzi. Tutaj to wszystko trwa i boli dłużej, przez co wypada wiarygodniej.

Ale właśnie, skoro już jestem przy bólu, to chyba tutaj najbardziej czułam, że autorka trochę poszła bezpieczniej niż wcześniej. Fabuła momentami wydawała mi się bardziej sztampowa, bardziej przewidywalna, jakby Young miała już wszystkie swoje sprawdzone składniki i tym razem nie chciała ryzykować niczym świeższym. To nadal dobrze działa, bo jej styl robi robotę, bohaterowie z poprzednich tomów dodają tej książce uroku, a całość czyta się szybko i płynnie. Tylko zabrakło mi tego jednego elementu, przez który mogłabym powiedzieć: wow, ten tom serio się wyróżnia.

I może to zabrzmi dziwnie, ale trochę właśnie przez to „Cofnąć czas” jest takie… za wygodne. Nawet kiedy dotyka trudnych tematów, a dotyka, to i tak miałam poczucie, że już mniej więcej wiem, jak ta emocjonalna droga będzie wyglądała. Nie znaczy to, że nudno. Absolutnie nie. Raczej że brakło mi większego pazura.

Za to bardzo doceniam przesłanie tej historii. To, że czasu serio się nie cofnie. Że są decyzje, których nie da się odkręcić, są błędy, które zostają z człowiekiem, i są konsekwencje, które siedzą w psychice dużo dłużej, niż chciałoby się przyznać. I to jest moim zdaniem najmocniejsza rzecz w tej książce. Nie wielkie romantyczne gesty, tylko to podskórne pytanie, co zrobić z własną przeszłością, skoro nie można jej wymazać.

Miałam też taki nastoletni odruch, że momentami strasznie chciałam, żeby Shannon po prostu dała sobie trochę więcej czułości. Nie od Cole’a, nie od świata, tylko od siebie samej. Bo to jest ten typ bohaterki, która jest dla siebie najgorsza. I może dlatego tak łatwo było mi z nią wejść w emocjonalny kontakt, nawet kiedy mnie wkurzała. Bo pod tym wszystkim siedzi ktoś naprawdę poraniony.